De Ateliers: Mysterie aan de Stadhouderskade

Datum: 10 april 2026 / Editie: April 2026 / Auteur(s): Aniek de Vries Céline van Dalen

Achter deze muren huist De Ateliers, een internationaal gerenommeerd instituut dat al sinds de jaren ’90 een broedplaats vormt voor de kunstenaars van de toekomst. Waar het pand vroeger een gesloten bolwerk leek, staan de deuren van bijbehorende expositieruimte ‘Het Woonhuis’ open. Wij spreken projectleider Sanne van Balen na een workshop over “de interactie tussen ons, taal en de omgeving”.

De Ateliers ontstond in de jaren ’60, toen kunstenaars van de avant-garde de traditionele academies de rug toekeerden en talentontwikkeling in eigen hand namen. Na een start in Haarlem, met oprichters als Jan Dibbets en met befaamde alumni zoals Marlene Dumas en Carel Visser, verhuisde het instituut naar het voormalige gebouw van de Rijksakademie in De Pijp.

Experimenteren, groeien en falen
De Ateliers is geen traditionele school met lokalen en tentamens maar een postacademische werkplaats. Jaarlijks worden uit honderden, wereldwijde aanmeldingen slechts tien kunstenaars geselecteerd. Omdat zij twee jaar blijven, werken er constant twintig kunstenaars. Zij krijgen een eigen studio en 24/7 toegang om zich volledig op hun praktijk te richten. Het doel is jezelf verliezen in het werk. In een kunstwereld die steeds commerciëler wordt, biedt De Ateliers de luxe van de vertraging: zoeken, experimenteren en, misschien wel het belangrijkste, ongestraft falen.

Naast hun werk in de studio organiseren de kunstenaars hun eigen exposities in Het Woonhuis, direct naast De Ateliers. Deze niet-commerciële presentatieruimte biedt buurtbewoners een unieke inkijk in het creatieve proces. Wat ooit begon als conciërgewoning is drie jaar geleden getransformeerd tot een volwaardige evenementenruimte. De kunstenaars stellen zelf het programma samen –  van solo-exposities tot performances en dus ook workshops waarbij Sanne de productie in goede banen leidt. “Hier kom je om kunst te ervaren, niet om te kopen,” legt Sanne uit. Het programma biedt de buurt een unieke kans om te zien wat er binnen de muren wordt gecreëerd.

Grofvuil uit De Pijp
De band met De Pijp is overigens ook zichtbaar. De kunstenaars trekken de wijk in en laten zich hierdoor inspireren. Soms gaat dat heel letterlijk: het grofvuil uit de omliggende straten wordt regelmatig geplunderd voor materialen. Oude pijpen en afgedankte objecten krijgen een tweede leven als kunstwerk. Zelfs de vernieuwde binnentuin, een oase waar de Vlaamse Gaai tussen de ateliers door vliegt, is deels opgebouwd met materialen uit de wijk.

Bakkerij Verboom – Ambacht met passie

Datum: 10 april 2026 / Editie: April 2026 / Auteur(s): Aniek de Vries

De oude vertrouwde gevel met de roze tegeltjes van Verboom was weg, vervangen door prachtige ramen en veel licht, met binnen een warm interieur met planten en hout. Daar merk ik dat enkel het interieur is veranderd. Er zijn nog steeds die goede broodjes gezond, het vertrouwde halfje Casino wit en vooral het hartelijke “goedemorgen”. Het is een plek waar de buurt samenkomt en waar een praatje gewoon bij de bestelling hoort.

Bakkerij Ron Verboom is al sinds 1997 het gezicht van deze hoek. Met ruim veertig jaar ervaring staat Ron elke nacht om drie uur in de bakkerij te beuken terwijl de rest van de stad nog slaapt. Het bakkersleven is hard werken tegen kleine marges. “Je moet echt passie hebben voor dit vak, anders is het onwijs moeilijk om vol te houden”, vertelt dochter Kaylee, die de zaak inmiddels samen met haar vader runt.

Overleven in de zandbak
Volhouden is hier jarenlang dagelijks nodig geweest. Tussen 2002 en 2018 zat de bakkerij gevangen in de zandbak van de Noord/Zuidlijn, waardoor klanten de winkel nauwelijks konden bereiken. Maar Ron stapte op de fiets en begon daarom brood te bezorgen bij lokale horeca en zorginstellingen. Deze eigenhandig opgezette bezorgdienst bleek essentieel voor het voortbestaan. “Doorzettingsvermogen tot de max”, zegt Kaylee met enorm veel bewondering voor haar vader. Het typeert de veerkracht van de familie: niet klagen, maar positief en flexibel blijven.

Geen moetje, een bewuste keuze
De familieband is bij Verboom de motor van alles. Kaylee groeide op tussen de krentenbollen en wist al vroeg dat hier haar toekomst lag. Het spel met de klanten en hard werken om een eerlijk, handgemaakt product neer te zetten is voor haar het mooiste vak.

Toch stimuleerde vader Ron haar vanaf haar zestiende juist om ook elders ervaring op te doen. Het familiebedrijf was nooit een moetje. Ron gaf haar altijd mee: “Doe alleen wat je echt het allerleukst vindt.” Juist omdat passie nodig is om het bakkersleven vol te houden, wilde hij dat haar keuze voor de zaak 100% van haarzelf kwam. Inmiddels staan ze schouder aan schouder en hebben aan één blik genoeg.

De kers op de taart
Kaylee hoeft niet lang na te denken over de vraag naar haar mooiste herinnering: het verbouwingsproces. De vaste klanten bleven komen, net als die ene toerist die elk jaar voor een beurs in de stad is en zijn brood zelfs uit hun tijdelijke garagebox kwam halen. Dat die nieuwe winkel er nu eindelijk staat, voelt als de kers op de taart.

Verboom bleef bovenal Verboom. Geen ingewikkelde concepten of toeristenprijzen, maar gewoon authenticiteit en kwaliteit. Kaylee: “Alleen maar doen wat anderen doen, werkt niet. We blijven heel dicht bij onszelf. Dat is onze kracht.” Ik loop de winkel uit, niet alleen met een ‘Rooie Sien’ en een bovengemiddeld lekkere kaascroissant, maar vooral met een positief gevoel. De missie van de familie Verboom is simpel: mensen moeten zich hier welkom en thuis voelen. En dat voel ik.

Nieuw in de buurt: Joost sabreert champagne op 5m2

Datum: 16 februari 2026 / Editie: Februari 2026 / Auteur(s): Aniek de Vries

“Ik ben een heel nieuw persoon, ik haal zelfs tulpen voor op tafel,” lacht de kersverse bewoner van De Pijp.

Joost verruilde in september 2025 het Nijmeegse leven voor de Amsterdamse belofte. Waarom? Het avontuur, de cultuur en – laten we eerlijk zijn – de kroegen. Het lot hielp een hand: tijdens een vakantie sprak hij, al dromend aan het zwembad, zijn wens uit. Een dag later kwam er een kamer vrij bij een vriendin. “Het móest zo zijn”.

Bucketlist op het toilet
Vier maanden later voelt hij zich als een vis in het water. Zijn strategie voor inburgering is even simpel als doeltreffend: een bucketlist met Amsterdamse activiteiten op de wc. Afgevinkt of nog te doen: een taartje bij Holtkamp, glühweinborrel op het balkon, kaas eten bij de Kaasbar en – uiteraard – de Heineken Experience. Een bezoek en rondleiding aan het Paleis op de Dam, die hij zelfs via Instagram won, zag hij als een teken dat dit de juiste beslissing was. “En sjoelen in de Hermes,” voegt hij lachend toe.

Zijn favoriete bezigheid is de ‘marktverkenning’ en dan niet op de Albert Cuyp maar in de horeca. “De activiteitendichtheid is hier geweldig. Je loopt een nieuwe straat in en ontdekt ineens iets nieuws. Of je gaat naar de bakker en er zit plotseling een bioscoop naast,” vertelt Joost over zijn ontdekkingstochten. Tussen de bedrijven door rent hij graag een rondje langs de Amstel. Is het dan alleen maar rozengeur en maneschijn? Eigenlijk wel. Het enige minpunt dat Joost lachend noemt: “Het alarm van fatbikes voor het huis”.

Oliebollen
Het leven in De Pijp bevalt, al leeft hij naar eigen zeggen wel een beetje in een ‘yuppenbubbel’. Zijn kamer is met 5m2 ook wellicht wat knus, wel ‘conform contract’ maar het huis van 65m2 maakt veel goed. Zeker het balkon waar hij graag met een kop koffie ‘slow television’ naar de FEBO kijkt.

Hij is pas in Q2 van zijn eerste jaar in Amsterdam en hij kan niet wachten om te zien wat de rest van het jaar voor hem in petto heeft. Aan de start zal het niet hebben gelegen: op 1 september bakte hij oliebollen en trok hij de champagne open. Die fles werd geopend met zijn meest opvallende bezit, namelijk zijn eigen sabreerzwaard. Welkom in De Pijp, Joost!

Eén straat, twee kramen

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Aniek de Vries

Wie in de laatste drie maanden van het jaar over de Ferdinand Bolstraat loopt, ruikt het al van ver: de geur van verse oliebollen. Daar staan ze weer: Eddie en Chantal op het Marie Heinekenplein (al 23 jaar) en Jan en Sjoukje op het Cornelis Troostplein (al 25 jaar). Twee aparte ondernemingen, maar wie de families leert kennen, ontdekt al snel dat ze uit hetzelfde hout zijn gesneden. Beiden grootgebracht met een diepgewortelde liefde voor de oliebol.

De gemeenschappelijke deler is de kermis. Zowel Jan als Eddie komen oorspronkelijk uit een kermisfamilie en ze kennen elkaar van het kermisexploitantenterrein. Hun leven volgde van jongs af aan een vast ritme: van januari tot oktober de kermis, van oktober tot en met december de oliebollen. Hun ouders hebben de kermis achter zich gelaten, maar de mentaliteit is gebleven.

Onderlinge verbondenheid
In de oliebollenwereld heerst geen concurrentie; het zijn collega’s. De families zijn vrienden, hebben een groepschat met alle Amsterdamse oliebollenwagens en steunen elkaar. Ze delen zelfs recepten, zoals die voor de Nutella-bol, die Eddie als voormalig banketbakker al in 2004 introduceerde. Die verbondenheid voel je in de kraam.

Ook hun vrouwen, Chantal en Sjoukje, zijn volledig in het bedrijf gerold. “Ik had geen keuze”, lacht Chantal. “Het ging niet meer”, zegt Sjoukje, doelend op de onmogelijke combinatie met het werken voor een werkgever. Het is een heel familiegericht leven; de kinderen van beide stellen groeiden letterlijk op in de kraam, zij lagen als baby te slapen in de Maxi-Cosi onder de toonbank. Inmiddels werken de kinderen mee en is het familie die de kraam waarneemt tijdens die ene vakantie per jaar.

Dit leven wordt van generatie op generatie doorgegeven. Jan (de ‘nieuwe’ Jan) nam de kraam op het Cornelis Troostplein – een speciaal voor hem als linkshandige gebouwd exemplaar – op zijn achttiende over van zijn opa die hier 39 jaar geleden zijn standplaats kreeg, terwijl zijn vader (de ‘oude’ Jan) op het Stadionplein staat. Eddie begon ook al op zijn zeventiende. Zijn vader kocht een oude viskraam die ze samen ombouwden tot zijn eerste oliebollenkraam. Het is keihard werken, “maar dit is mijn ding”, zegt Eddie. “Anders houd ik geen zeven dagen vol.” Hun favoriet? De ‘ouderwetse’ oliebol, krentenbol of appelbeignet.

 Sjoukje en Jan op het Troostplein – Foto: Rob Godfried

Binding met De Pijp
In de zomer verruilen beide families de oliebol voor de vis, maar zodra september begint, “gaat het alweer kriebelen”. Hoewel ze in Noord (Jan en Sjoukje) en Zwanenburg (Eddie en Chantal) wonen, voelen ze zich diep verbonden met De Pijp. “De Pijp is ons thuis,” zegt Jan en Eddie krijgt een “vreugdesprongetje van binnen” zodra hij weet dat het weer bijna oktober is.

Beide kramen zijn een sociaal punt in een wijk die ze enorm zagen veranderen, met steeds minder ambachten. De vaste klantenkring blijft; zij brengen op oudejaarsdag zelfs maaltijden naar de kraam. “Mensen zijn altijd goed gehumeurd als ze een oliebol gaan halen,” merken ze op, “maar ze komen ook om hun ei kwijt te kunnen.”

“Een oliebol is emotie’’
Die band met de buurt en “de Pijpers” is diep. Ze zien kinderen opgroeien die nu zelf met hun eigen kinderen komen. Dat brengt vreugde, maar soms ook verdriet. Eddie herinnert zich een vaste klant die op een dag zijn “laatste oliebol” kwam halen. “Ik heb kanker,” zei hij, “dus ik denk dat ik er volgend jaar niet meer ben.’’ Eddie heeft hem nooit meer gezien.

Tijdens de interviews wordt duidelijk dat de verkoop mensen blij maakt. Klanten roepen: “O, ik was zo blij te zien dat jullie er weer zijn!” Zoals Eddie het samenvat: “Oliebol is emotie pakken. Ook andersom: als je zelf een slechte dag hebt, dan zijn je oliebollen ook slecht.” De kramen zijn meer dan de verkooppunten van een winterse snack, ze symboliseren vriendschap, familie-erfgoed en een onbreekbare band met De Pijp. En die liefde en emotie, die proef je terug in elke bol.

(T)Huis in De Pijp: de laatste authentieke echo

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Aniek de Vries

Van buitenaf een normaal pand in de Cornelis Troostbuurt maar vanbinnen een verhaal over een stad in verandering. Op de derde verdieping, te bereiken via een niet-gerenoveerde trap, woont Alex. Al sinds 1991 is dit zijn thuis. Daarvoor woonde Alex als archeologiestudent met vier studiegenoten in een appartement waar de huur jarenlang te hoog bleek te zijn. Ze spanden een rechtszaak aan, die werd gewonnen. Precies toen hij daaruit een mooi zakcentje ontving, besloot een vriendin, die in dit appartement in de Pijp woonde, te verhuizen. Met het vrijgekomen geld kon Alex de overnamekosten betalen en werd hij de trotse huurder van deze etagewoning.

Getuige van verandering
In 34 jaar heeft Alex veel zien veranderen. “Toen ik hier kwam, woonde op de eerste verdieping een ouder stel wiens familie al sinds 1912 in het pand woonde”, vertelt hij. Terwijl dit stel hun hele leven in dit huis is gebleven, was er op de tweede verdieping veel verloop.

Zijn wooncomfort was niet vanzelfsprekend. Al in 1995 voerde hij een procedure tegen de verhuurder over achterstallig onderhoud. Jaren later kwam zijn hele plafond naar beneden na een lekkage. Toen in 2015 de onderste twee verdiepingen werden gerenoveerd, heeft hij veel overlast ervaren, maar nam het aanbod te verhuizen naar de eerste of de tweede niet aan. Alex heeft, ondanks alles, zijn plek nooit willen opgeven. “Ik ben een introvert persoon, maar ik houd van de drukte van de stad”, legt hij uit. “Als ik somber ben, ga ik even over de Albert Cuyp en daarnaast ben ik gek op kunst en musea. Ik hoop dat ik hier nog lang kan blijven wonen.”

De tijdcapsule op zolder
Het grootste geheim van het pand bevindt zich een trap hoger. Wie de zolder betreedt, stapt in een tijdcapsule naar de jaren zeventig. Het oude behang hangt er nog, er staat een vergeten keukentje en de sfeer ademt een verleden dat in de rest van het pand zorgvuldig is weggepoetst.

Ooit diende deze etage als berging voor zowel de eerste, tweede als derde verdieping. Nu maakt enkel Alex nog gebruikt van zijn berging omdat de verhuurder plannen heeft om ook deze verdieping te renoveren. Zijn berging biedt ruimte aan een bonte verzameling prachtige vazen en attributen die de archeologische interesse van Alex verraden. Zo bewaakt Alex, onbedoeld, niet alleen zijn eigen archeologische schatten, maar ook de laatste authentieke echo van het pand.

De locatie van Buurtteam De Pijp op het Smaragdplein

Datum: 1 september 2025 / Editie: Augustus 2025 / Auteur(s): Aniek de Vries

Voor Wim was de echte drempel niet de klim, maar simpelweg de onbekendheid met de hulp die achter de deur van het buurtteam schuilging.

Buurtteam De Pijp: laagdrempelige ondersteuning
Buurtteam Amsterdam is een initiatief van de gemeente om een laagdrempelige plek te bieden waar iedere bewoner naar binnen kan lopen op verschillende locaties in de stad. De medewerkers zijn betaalde krachten. Je kunt hier gratis terecht met vragen over zorg, geld, wonen, werk, gezondheid, veiligheid of sociale contacten. Bij het buurtteam kunnen mensen terecht met hun al hun vragen. Als het mogelijk is helpen ze er direct en soms is een steuntje in de rug al voldoende. Heeft iemand meer ondersteuning nodig, dan wordt een plan gemaakt. Het buurtteam kijkt samen met de Amsterdammer wat er aan de hand is en wat er nodig is. Soms wordt er een andere hulpverlener bijgehaald.

“Het is enorm fijn dat er één plek is waar je terecht kunt voor verschillende soorten hulp”, legt Ulrik uit. Ulrik is als medewerker gezondheid verbonden aan het team “gezond in zuid”, waar hij zich focust op het welzijn van de bewoners in De Pijp.

Ulrik is zelf jaren geleden, na een ongeval waaraan hij licht hersenletsel heeft overgehouden, als vrijwilliger verbonden geraakt aan het buurtteam. Vanuit zijn brede ervaring op het gebied van gezondheid en coaching, is hij onder andere wandelgroepen gaan begeleiden, om mensen uit hun hoofd en meer in hun lijf te krijgen. Één van de deelnemers in de wandelgroepen is Wim.

Wims weg: wandelen
Wim kwam in contact met het buurtteam via zijn huisarts. Hij kampte met psychische klachten na een burn-out, had hierdoor financiële problemen en leefde tamelijk ongezond. “Ik zat eigenlijk gewoon veel te veel thuis,” vertelt hij. Hij kwam eerst in contact met de sociaal raadsman van het buurtteam, wat direct voor opluchting zorgde. “Ik was daar heel blij mee. Het heeft een hoop rust gegeven”, aldus Wim.

Enkele maanden later startte Wim zijn deelname aan de wandelgroepen. “Ik wandelde alleen om weer gezond te worden, maar het is zoveel leuker om samen te wandelen” vertelt hij. Ulrik legt uit: “Deze groepen zijn echt voor iedereen. We mediteren en wandelen in stilte. Het gaat er heel erg om uit je hoofd, uit de stress en in je lijf komen. Dit doen we bijvoorbeeld door opdrachten mee te geven, zoals ‘kijk eens naar alle kleuren groen’”.

Mentale weerbaarheid
“De kracht van het buurtteam, zegt Ulrik, is de integrale aanpak. Problemen op één levensgebied staan zelden op zichzelf. Financiële stress kan leiden tot gezondheidsklachten en eenzaamheid kan de situatie verergeren. Vanuit de methodiek ‘Positieve Gezondheid’ kijken we daarom niet alleen naar de klacht, maar naar de mens als geheel, met een focus op wat wél goed gaat. Op deze manier creëren we mentale weerbaarheid.”

De resultaten voor Wim zijn duidelijk. “De depressiviteit is een stuk minder en de financiële zaken zijn beter,” vertelt hij. Door de combinatie van praktische hulp en de wandelingen groeit er iets positiefs. “Je neemt het leven minder zwaar,” concludeert hij.

Stap over de drempel
Beiden benadrukken dat het oké is om hulp te vragen. Wim stelt: “Ik ben bang dat er genoeg mensen zijn die echt een klein beetje hulp kunnen gebruiken. En het is er. Het buurtteam is een super open organisatie en er zijn hier zoveel gigantisch lieve mensen.” Ulrik: “Iedereen kan zomaar van het ene op het andere moment uitvallen, alleen komen te staan. Kom dan eens langs, want er is heel veel mogelijk.”