Street Art in De Pijp

Datum: 10 april 2026 / Editie: April 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

Er valt een hoop te beleven in De Pijp, ook als je eens rustig wilt rondkijken. Merk dan vooral de vele straatkunst op.

Ze zijn klein, de miniatuurtjes van een huiskamer, een strandtafereel, een boekenkast. Geloof jij in de feeën die in de Frans Halsbuurt wonen? Verscholen achter deurtjes die naar een magische wereld leiden? Hoeveel feeën wonen er eigenlijk in de buurt, is het mogelijk om al hun plekjes te vinden? En verhuizen ze soms ook nog?

Fairy Door Trails zijn begonnen in Ierland en hebben zich over de hele wereld verspreid. Ze bezorgen kinderen plezier terwijl ze zoveel mogelijk deurtjes proberen te vinden.

Ook volwassenen krijgen er een glimlach van op hun gezicht. Ga dus maar samen zoeken.

Annet Wendte groeide op met versjes

Datum: 16 februari 2026 / Editie: Februari 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

Dichten is haar manier geworden om uiting te geven aan dingen die haar raken.
Wonend vlakbij het Sarphatipark schrijft ze over wat ze er ziet:

In haar onlangs verschenen “Een roomijsbeer en nog veel meer” maken allerlei vreemde beesten met wonderlijke karaktertrekken hun opwachting.

Exoten als volkorenwolf, kunstmestkever en wijnkeldermot, waarvan die laatste zich waarschijnlijk makkelijk in De Pijp zou kunnen handhaven.

Mij doen haar rijmen met een twist denken aan die van Kees Stip, al ging zijn humor over werkelijk bestaande dieren.

Ik ben benieuwd naar het gedicht dat Annet Wendte nog maken wil over het meisje van dertien dat zij gehurkt op de stoep voor haar huis voorgoed afscheid ziet nemen van haar halfblinde hondje.

Hondje

De honden dollen in het park zo uitgelaten blij als maartse hazen schots en scheef, hij is er niet meer bij.

Achter zijn huis op het terras hoor ik hem niet meer keffen, zie ik hoe hij, ach voor een plas, geen pootje meer kan heffen.

Zijn baasje wil hem nog niet kwijt, zijn kleine rattenvanger, de rattenvanger van de tijd vertraagt zijn tred niet langer.

De honden dollen in het park zo uitgelaten blij als maartse hazen schots en scheef en letten niet op mij.

Een roomijsbeer en nog veel meer, geïllustreerd door Herwolt van Doornen ISBN 9789083455372

Street Art in De Pijp

Datum: 16 februari 2026 / Editie: Februari 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

Wie omhoog kijkt naar de dichtgemetselde raamomtrek ziet een reproductie van het zelfportret van Thérèse Schwartze, aangebracht door schilders van Signpainters, op initiatief van ondernemersvereniging BIZ Frans Hals. Thérèse Schwartze was in haar tijd (1851-1918) een veel gevraagde portetschilder. Na haar dood is ze geëerd met een plein en een straat in de Tellegenbuurt. De straat waar nu haar zelfportret groot te zien is bestond al tijdens haar leven (en kon daarom toen haar naam niet krijgen). De beeltenis van een vrouwelijke kunstenares biedt een klein tegenwicht tegen al die mannelijke straatnamen in de Frans Halsbuurt.

Muurschildering hoek Quellijnstraat/Frans Halsstraat - Rob Godfried

De Ru verf- en behangspeciaalzaak.

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Wie in de Van Woustraat Rames gaat halen bij Toko Jaja en dan verder loopt richting de Rivierenbuurt zal vast even stilstaan bij de mooie etalages van verfen behangspeciaalzaak De Ru. Daar begon Gerrit de Ru, telg van een oud schildersgeslacht, in 1921 een verfwinkel. Hij verkocht er nog materialen waar hij zelf verf mee maakte: pigmenten (de kleurstof), bindmiddel (om de kleurstof vast te houden) en oplosmiddel (om de verf te kunnen strijken). Dat deed hij in een schuur achter de winkel. Alleen potten met pigmenten uit de tijd van Gerrit staan er nog in schappen ter decoratie. Na Herman, zoon van Gerrit, werd kleinzoon Nils de derde generatie De Ru in de zaak. Hij is sinds 1992 de eigenaar.

Verf uit Londen
Toen de witgoedwinkel van Duivené en Remmers uit het buurpand vertrok (en later verderging als Megapool aan de overzijde van de straat), namen Nils en zijn vader de vrijgekomen winkel erbij. Ze brachten materialen in die nodig zijn voor allerlei decoratieve technieken. Weer later ging dat eruit om plaats te maken voor verven en kleuren van onder andere het Engelse merk Farrow and Ball.

Nils de Ru: “We haalden zelf die Engelse verf met een stationwagen uit Londen. We bedachten ook behang te gaan verkopen. Niemand wist meer hoe je dat moest aanbrengen. Het was uit de mode. Strak geverfde muren waren favoriet. Maar behang geeft veel meer dynamiek en gevoel van luxe in je huis.”

Je huis als thuis
“Corona heeft mensen thuis gehouden. Ze gingen beseffen hoe belangrijk je directe omgeving is. En ze hadden tijd om te gaan klussen! De rijen stonden van restaurant Pekelhaaring tot hier om mooie spullen te halen om het thuis leuk te maken. Ze gingen een aantrekkelijke achtergrond maken voor hun Zoom-sessies! Dat heeft ons gered!”

“Onze klanten komen niet meer uit De Pijp. We zitten in het hogere segment en mensen komen hier voor onze expertise en ons uitgebreide netwerk van specialisten die een ruimte kunnen aankleden. Je kunt ook in een kleine ruimte heel goed met behang werken. Het maakt niet uit of het groot of klein is. Het gaat erom: hoe voelt je huis als thuis?’’

Nils De Ru voor de pigmentpotten - Foto: Rob Godfried

In Memoriam

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Ton Heijdra is op 27 oktober plotseling overleden. Hier in De Pijp was hij bekend van zijn passievolle rondleidingen vanuit De Dageraad, van lezingen voor de ambachtenroute, van artikelen die hij voor De Pijp Krant schreef. En van zijn publicaties over onder andere het Sarphatipark en de Albert Cuyp.

Jarenlang werkte hij als opbouwwerker voor bewonersgroepen en was zo zeer betrokken bij de ontwikkeling van de stad Amsterdam. Ton Heijdra is koninklijk onderscheiden voor zijn werk en benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Maar veel belangrijker is dat we in hem een verbinder verliezen én iemand die het verleden levend hield.

Waar is boekhandel Fenix gebleven?

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Na 25 jaar is de zaak verhuisd naar de Albert Cuypstraat. Hoe dat zo?

Marcel Dikstra, de eigenaar van Fenix vertelt: “Een deel van het complex waar Fenix in ligt wordt gerenoveerd en ook de funderingen worden vervangen. Dat duurt wel anderhalf jaar. Nadat ik eerst een huuropzegging had gekregen is me voor die periode door De Alliantie een alternatief op de Albert Cuypstraat aangeboden. Er zijn regels waar een woningbouwvereniging aan moet voldoen als het om winkels gaat. Ik heb ook de garantie dat ik na de renovatie weer terug kan komen op de oude plek. Ze vinden het belangrijk dat dit soort winkels blijft bestaan. Met wel een wat hogere huur uiteraard.”

Met alleen literatuur redt Marcel het niet, zeker niet als die in de Nederlandse taal zijn geschreven. “Ik verkoop één Nederlands boek op tien Engelse boeken”, vertelt hij, “en verder houd ik het vol doordat ik gespecialiseerd ben in ‘het betereboek en filosofie en geschiedenis. Toen ik begon waren er nog 49 tweedehands boekenwinkels in Amsterdam. Nu zijn er nog tien. In die tijd waren er in heel Nederland ruim tweehonderd antiquariaten. Nu heb ik op internet vele collega’s, op boekwinkeltjes.nl alleen al 11.000.

Voor de Albert Cuyp heb ik een partij CD’s aangekocht, want daar komen meer toeristen dan hier. En ik heb een marktvergunning gekregen. Zo kan ik als er plek is, voor de zaak ook een stal opzetten.“

Of de vele boekenkastjes in De Pijp een geduchte concurrent zijn?

“Nee, want in mijn winkel heb je veel keus. In een boekenkastje moet je nog maar zien wat je aantreft. Soms best iets moois hoor. Ik breng af en toe ook boeken naar een kastje. Die kastjes stimuleren het lezen. Beter dan zomaar dumpen. Het is wel eens voorgekomen dat ik de ene dag boeken naar een kastje had gebracht en de volgende dag iemand mij die boeken te koop aanbood.”

NU: Albert Cuypstraat 117

Marcel Dikstra in de oude Fenix- Foto: Rob Godfried

Muurschildering Robijnstraat hoek Tolstraat

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Loop of fiets je in de Tolstraat, richting Tempel, Cinetol en OBA/CCAmstel en de Amstel, blijf dan even kijken op de hoek van de Robijnstraat. Een kort straatje met kleine huisjes en een grote muurschildering. Je ziet de Amsterdamse stedenmaagd half onder water als gevolg van de klimaatverandering. Lars Brehm maakte de schildering, getiteld NAP – Normaal Amsterdams Peil. Het is uit drie ontwerpen gekozen door omwonenden. Niet onvermeld mag de niet-aflatende inspanning van bewoonster Rhonda Brannecky blijven. Zij bleef drie jaar doorzetten om het voor elkaar te krijgen.

Op de dag van de “onthulling” – Foto: Rob Godfried

Zaken die ertoe doen in De Pijp: Zagora

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Vlak naast de markt is Hassan te vinden in zijn Zagora, slagerij en supermarkt van Marokkaanse origine. Al sinds 1982, toen hij de zaak overnam van zijn inmiddels overleden voorganger. Die begon als kleine slager in 1977. Door de jaren heen moest worden opgeschaald tot supermarkt met groente en fruit en veel Marokkaanse producten als olijven, noten en talloze kruiden, in blikken en dozen. Hassan legt uit dat als je alleen een slagerij hebt er te veel stille tijden in de winkel zijn. Met alle andere producten is er steeds aanloop. Hassan: “De huur moet betaald worden en die wordt steeds hoger.”

De voorganger noemde de zaak naar de geboorteplaats van zijn medewerkers. Aardige mensen en eerlijk. Waarvan akte, want toen een Amerikaan per ongeluk meer dan duizend euro te veel pinde bij het afrekenen, hield Hassan dat geld vast tot de man na een jaar weer in Nederland was en terugkwam in de zaak. En de beloning voor dat vasthouden wilde Hassan ook niet hebben. Iedereen die er komt, kent inmiddels dit verhaal wel. “Hassan is wereldberoemd”, zegt een klant.

Aan stoppen denkt Hassan niet: “Het blijft mijn hobby. Ik moet mijn hoofd actief houden en mijn handen moeten blijven bewegen. Ik kan niet stoppen want dan gaat dat (wijst op zijn hersenpan – RG) kapot.”

Niet alleen is Zagora een familiebedrijf, waar ook zoon en neef werken, maar het vormt een familie met de klanten. Zoals een klant zegt: “Het is een familiewinkel. Mijn vader is de beste vriend van Hassan.”

Ik geloof graag dat Hassan veel beste vrienden heeft, want de vriendelijkheid straalt van hem af.

Hassan met familieleden achter en voor de balie in de winkel - Foto: Rob Godfried

Street Art in De Pijp

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

In de Frans Halsbuurt vind je straatkunst op de stoep. Speelbeesten van hout, gemaakt door Dirk Versluis. Hij heeft onder andere inspiratie gehaald uit buurtparticipatie. Hij vroeg kinderen bekende stadsdieren te tekenen en ze kwamen onder andere met dinosaurussen. Jawel! Alle dieren op de stoep zijn ongevaarlijk: ze slapen. Naar de bekende muurschildering in de Frans Halsstraat: ‘Wake me up when I am famous’, met het bankje ervoor. Naast de de hamerhaai en het wormenfeest vind je nog drie kikkers en dinosporen. Even zoeken in de buurt! Bij voorkeur samen met een kind. 

Houten Speelbeesten in de Frans Halsbuurt

De Pijp heeft een eigen filmfestival!

Datum: 19 maart 2025 / Auteur(s): Rob Godfried Simon Bunt Stefanie Jansen 

In het midden van deze krant zit het volledige programma van Filmfestival De Pijp.
We spreken met de organisatie van dit unieke buurtfilmfestival. 

Ongeveer een jaar geleden vond in Rialto de première van de film ‘De Pijp uit’ plaats over de gentrificatie van De Pijp. De zaal zat vol met betrokken buurtbewoners en na afloop heerste er een heel fijn soort saamhorigheid. Het publiek was heel divers: bewoners, ondernemers, filmliefhebbers en ook een paar politici. Er werd uitvoerig nagepraat. Over de film, over de ontwikkelingen in buurt, maar ook over hoe leuk het is om samen film te kijken.

In dezelfde periode werd over buurtbewoner Musa van Maaren de documentaire ‘Ik zeg je eerlijk’ gemaakt die in première ging op de IDFA van 2024. De film gaat over de workshops die hij geeft op scholen over seksuele geaardheid. Musa, die vroeger Peter heette, is bekeerd tot de Islam. Hij maakt er geen geheim van homoseksueel te zijn en praat daar graag en makkelijk over met zijn leerlingen, die veelal ook een moslim achtergrond hebben.

Stefanie Jansen, coördinator van Netwerk De Pijp: “Tijdens een Netwerk De Pijp vergadering ontstond naar aanleiding van de film over Musa het idee een eigen ‘IDFA’ in De Pijp te organiseren met films over of door De Pijp en haar bewoners.”

Inmiddels is er veel gebeurd. Er is een datum, er zijn locaties, er is een programma. Wekelijks komt een groep van acht enthousiaste Pijp-bewoners bij elkaar om de vorderingen te bespreken.
“We hebben wel eerder filmavonden georganiseerd”, zegt Jansen. “Maar een heel festival, dat is iets anders; dat doe je niet op een namiddag. Dus hebben we een oproep gedaan om bewoners te vinden die dat wilden organiseren. Ik had niet verwacht dat daar zó snel zulke
leuke reacties van zulke professionele mensen op zouden komen. Ervaren filmmakers en festivalorganisatoren, allemaal uit De Pijp! De vergaderingen met deze groep zijn altijd enorm productief en gezellig.”

Betrokken buurtbewoners
Veel mensen zijn heel erg betrokken bij de buurt. Dat merkte Simon Bunt ook tijdens het maken van ‘De Pijp uit’. “Ontroerend om te zien wat het sluiten van een fourniturenzaakje (‘Jan de Grote Klein Vakman’ op de Albert Cuypstraat) aan emoties losmaakt!”

“De Pijp is een soort nest van creatief talent. Het is zo leuk om dat samen te brengen”, zegt Marga Bernard. Het blijft niet alleen bij film, er zullen ook optredens plaatsvinden. Zo heeft Susan Koenen onder meer een fantastische film gemaakt over de 15-jarige Emma Wijdeveld uit De Pijp die dol is op Ramses Shaffy. “Dit is de openingsfilm op vrijdagavond 28 februari in de Oranjekerk. Na afloop zal Emma daar met haar eigen band optreden!”

Miep van Dam organiseert regelmatig in De Volkskamer in de Van Ostadestraat documentaire vertoningen voor Stadsdorp De Pijp: “Met zijn achten hadden we al meteen een hele lijst van films die we graag wilden vertonen. ‘Zij gelooft in mij` van Pijp-bewoner John Appel over oud Pijp-bewoner André Hazes was natuurlijk een inkoppertje. De Volkskamer doet trouwens ook mee als locatie voor het festival!”

“Maar ook films die gemaakt zijn in de jaren ‘70 en ‘80 over kraken en woningnood zijn prachtig. En nog steeds actueel eigenlijk”, vindt Bernard. “En van de ene film kom je bij de ander die ook de moeite waard is. We hebben echt een heel bijzonder programma.”

“De reactie van de filmmakers die we benaderen, is meteen heel positief,” vult Harry Kappelhof aan. “Je hoeft alleen maar te zeggen: We gaan een filmfestival organiseren en iedereen zegt meteen wat een goed plan ze dat vinden. Dit filmfestival moest er gewoon komen.”
Het criterium was films over De Pijp of films gemaakt door bewoners uit De Pijp. Bunt: “Die bron blijkt zowat onuitputtelijk, zoveel wordt er in de Pijp gemaakt, dus dat filmfestival gaat een blijvertje worden. Utrecht en Rotterdam: eat your heart out!”

Locaties
“Heel verrassend is dat we het Taalhuis, dat net geopend is aan de Gerard Doustraat 220, gevonden hebben als hoofdlocatie”, zegt Claartje Kortbeek, die het zakelijke aspect van de organisatie voor haar rekening neemt. “We dachten in eerste instantie aan de bekende plekken als CC Amstel en Cinetol, maar die zitten natuurlijk al lang van tevoren met hun eigen planning. Myrte Jansen, oprichtster van het Taalhuis, was meteen enthousiast. Het pand is heel geschikt. Het heeft hele mooie, grote en hoge lokalen, die we met behulp van Beamsystems omtoveren in een bioscoop. Een beetje reclame mag wel, toch? Dan gaan ze ons misschien wel sponsoren, haha.”

Bunt: “Ook leuk: de vorige huurder van dat prachtige pand was architect Herman Hertzberger. En er is afgelopen jaar een geweldige film over hem gemaakt. Zo leuk om die daar, juist op die plek te vertonen. Hopelijk komt Herman zelf ook naar het festival. Hij krijgt sowieso een VIP-pasje!”

“We hebben ondersteuning toegezegd gekregen van verschillende instanties. De gemeente Amsterdam ondersteunt het festival met verschillende subsidies. Het meeste is vrijwilligerswerk, maar je hebt toch ook behoorlijk wat geld nodig”, zegt Kortbeek. “We zitten nog met een gat in de begroting, maar dat komt vast ook goed!”

“En zeg je film in De Pijp, dan zeg je natuurlijk
Rialto”, stelt Rietje de Jong. “Ik werk daar als vrijwilliger, dus we hebben korte lijntjes. Super dat we daar terecht kunnen op zaterdagmiddag! ”

Festivalsfeertje
“We willen echt een festivalsfeertje creëren”, zegt Bernard. “Het is verspreid over verschillende locaties. En we hebben bij bijna alle voorstellingen de maker of de hoofdpersoon bereid gevonden om aanwezig te zijn. Dat maakt het ook bijzonder, een beetje zoals het IDFA vroeger was.”

Bunt: “We houden allemaal veel van dit gekke buurtje en zijn er ook heel erg bij betrokken. Soms heb je het gevoel dat diezelfde buurt van je afgenomen wordt door al die toeristen en internationals. Dan is zo’n festival goed om te beseffen in wat voor bijzondere buurt je toch woont!

“Niet dat we iets tegen internationals hebben,” stelt Jansen. “We hebben zelfs speciaal voor hen een programma met Engels ondertitelde films.”

Kortbeek, tot slot: “Juist dat er zoveel verandert om ons heen, zorgt voor een sterke verbondenheid tussen de buurtbewoners. Dat moeten we koesteren en we mogen er best trots op zijn.”

De Pijp Krant Februari Katern Filmfestival 2025

De organisatoren van het festival vieren hun werk. - Foto: Simon Bunt