Zingcirkel maakt blij

Datum: 19 juni 2026 / Editie: Juni 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

In een gymzaal staan in een grote kring stoelen opgesteld. In het midden van de kring een muziekstandaard met de tekst van het lied ‘Zo heerlijk rustig’ erop.

Langzamerhand komen er voornamelijk oudere mensen binnen die plaatsnemen op de stoelen.

Lydi Quaak komt als “buurvrouw”, vertelt ze me. Ze heeft zich gemeld als invalmantelzorger voor háár buurvrouw. Eigenlijk is de echtgenoot van haar buurvrouw de mantelzorger, maar die heeft nu even lekker vrij.

Irene van Blokland was ook mantelzorger, voor haar man, maar hij woont nu in verpleeghuis d´Oude Raai. Toch komt ze hier meezingen; voor haar plezier en ze staat open voor ondersteuning van anderen, als dat gevraagd wordt. Ze gaat ook nog steeds naar de mantelzorgersbijeenkomsten, om “onder de mensen te zijn”.

We gaan zingen. Lilian van Dam, die het zingen leidt, start met ‘Zo heerlijk rustig’. Dan volgen nummers van Corrie Brokken, André Hazes, Tante Leen. Minder rustig wordt het bij ‘Kom van dat dak af’ en dan staan ook een paar deelnemers van hun stoel op om te dansen.

Alle liederen komen terug
Niet iedereen zingt mee, maar iedereen kent de nummers en is bewegend, of stil toch zichtbaar betrokken. Ook wat ernstige gezichten klappen hartelijk mee na elk nummer. Er heerst blijheid. Lilian pakt een paar handen en beweegt zachtjes heen en weer met degene die op de stoel zit en gaat dan weer de kring rond, zingend en soms half dansend, uitnodigend.

Als het zingen afgelopen is vertelt Harold, die samen met Ingrid is: “Het is schitterend. Ik kom uit Brabant en al deze van vroeger bekende liederen komen helemaal terug.”

Eduardo uit Portugal, samen met Maria: “Ik kan niet zingen maar ik vind het wel heel leuk.”

John bewoog voortdurend mee met de muziek. Zijn vrouw Lien: “Wij zijn al 53 jaar samen. Ik zong mee. Het is heel ontspannend.”

Wie de mantelzorger is en wie de verzorgde, dat doet er niet toe. Ik zie dat iedereen even veel ontspannen plezier heeft. En wie ik ook vraag: “Komt u volgende keer weer?”

‘’Jazeker!’’

Zingcirkel AOC, Smaragdplein 3
Maandag 13:30 – 15:15 (inclusief natafelen)
Data: 15 juni, 27 juli, 21 sept, 19 oktober
Voor wie? Iedereen die mee wil doen.
Kosten? Geen.
Het is een project dat is betaald uit het buurtbudget Zuid.
Aanmelden bij: j.straal@combiwel.nl

Street Art in De Pijp

Datum: 10 april 2026 / Editie: April 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

Er valt een hoop te beleven in De Pijp, ook als je eens rustig wilt rondkijken. Merk dan vooral de vele straatkunst op.

Ze zijn klein, de miniatuurtjes van een huiskamer, een strandtafereel, een boekenkast. Geloof jij in de feeën die in de Frans Halsbuurt wonen? Verscholen achter deurtjes die naar een magische wereld leiden? Hoeveel feeën wonen er eigenlijk in de buurt, is het mogelijk om al hun plekjes te vinden? En verhuizen ze soms ook nog?

Fairy Door Trails zijn begonnen in Ierland en hebben zich over de hele wereld verspreid. Ze bezorgen kinderen plezier terwijl ze zoveel mogelijk deurtjes proberen te vinden.

Ook volwassenen krijgen er een glimlach van op hun gezicht. Ga dus maar samen zoeken.

Annet Wendte groeide op met versjes

Datum: 16 februari 2026 / Editie: Februari 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

Dichten is haar manier geworden om uiting te geven aan dingen die haar raken.
Wonend vlakbij het Sarphatipark schrijft ze over wat ze er ziet:

In haar onlangs verschenen “Een roomijsbeer en nog veel meer” maken allerlei vreemde beesten met wonderlijke karaktertrekken hun opwachting.

Exoten als volkorenwolf, kunstmestkever en wijnkeldermot, waarvan die laatste zich waarschijnlijk makkelijk in De Pijp zou kunnen handhaven.

Mij doen haar rijmen met een twist denken aan die van Kees Stip, al ging zijn humor over werkelijk bestaande dieren.

Ik ben benieuwd naar het gedicht dat Annet Wendte nog maken wil over het meisje van dertien dat zij gehurkt op de stoep voor haar huis voorgoed afscheid ziet nemen van haar halfblinde hondje.

Street Art in De Pijp

Datum: 16 februari 2026 / Editie: Februari 2026 / Auteur(s): Rob Godfried

Wie omhoog kijkt naar de dichtgemetselde raamomtrek ziet een reproductie van het zelfportret van Thérèse Schwartze, aangebracht door schilders van Signpainters, op initiatief van ondernemersvereniging BIZ Frans Hals. Thérèse Schwartze was in haar tijd (1851-1918) een veel gevraagde portetschilder. Na haar dood is ze geëerd met een plein en een straat in de Tellegenbuurt. De straat waar nu haar zelfportret groot te zien is bestond al tijdens haar leven (en kon daarom toen haar naam niet krijgen). De beeltenis van een vrouwelijke kunstenares biedt een klein tegenwicht tegen al die mannelijke straatnamen in de Frans Halsbuurt.

De Ru verf- en behangspeciaalzaak.

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Wie in de Van Woustraat Rames gaat halen bij Toko Jaja en dan verder loopt richting de Rivierenbuurt zal vast even stilstaan bij de mooie etalages van verfen behangspeciaalzaak De Ru. Daar begon Gerrit de Ru, telg van een oud schildersgeslacht, in 1921 een verfwinkel. Hij verkocht er nog materialen waar hij zelf verf mee maakte: pigmenten (de kleurstof), bindmiddel (om de kleurstof vast te houden) en oplosmiddel (om de verf te kunnen strijken). Dat deed hij in een schuur achter de winkel. Alleen potten met pigmenten uit de tijd van Gerrit staan er nog in schappen ter decoratie. Na Herman, zoon van Gerrit, werd kleinzoon Nils de derde generatie De Ru in de zaak. Hij is sinds 1992 de eigenaar.

Verf uit Londen
Toen de witgoedwinkel van Duivené en Remmers uit het buurpand vertrok (en later verderging als Megapool aan de overzijde van de straat), namen Nils en zijn vader de vrijgekomen winkel erbij. Ze brachten materialen in die nodig zijn voor allerlei decoratieve technieken. Weer later ging dat eruit om plaats te maken voor verven en kleuren van onder andere het Engelse merk Farrow and Ball.

Nils de Ru: “We haalden zelf die Engelse verf met een stationwagen uit Londen. We bedachten ook behang te gaan verkopen. Niemand wist meer hoe je dat moest aanbrengen. Het was uit de mode. Strak geverfde muren waren favoriet. Maar behang geeft veel meer dynamiek en gevoel van luxe in je huis.”

Je huis als thuis
“Corona heeft mensen thuis gehouden. Ze gingen beseffen hoe belangrijk je directe omgeving is. En ze hadden tijd om te gaan klussen! De rijen stonden van restaurant Pekelhaaring tot hier om mooie spullen te halen om het thuis leuk te maken. Ze gingen een aantrekkelijke achtergrond maken voor hun Zoom-sessies! Dat heeft ons gered!”

“Onze klanten komen niet meer uit De Pijp. We zitten in het hogere segment en mensen komen hier voor onze expertise en ons uitgebreide netwerk van specialisten die een ruimte kunnen aankleden. Je kunt ook in een kleine ruimte heel goed met behang werken. Het maakt niet uit of het groot of klein is. Het gaat erom: hoe voelt je huis als thuis?’’

In Memoriam

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Ton Heijdra is op 27 oktober plotseling overleden. Hier in De Pijp was hij bekend van zijn passievolle rondleidingen vanuit De Dageraad, van lezingen voor de ambachtenroute, van artikelen die hij voor De Pijp Krant schreef. En van zijn publicaties over onder andere het Sarphatipark en de Albert Cuyp.

Jarenlang werkte hij als opbouwwerker voor bewonersgroepen en was zo zeer betrokken bij de ontwikkeling van de stad Amsterdam. Ton Heijdra is koninklijk onderscheiden voor zijn werk en benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Maar veel belangrijker is dat we in hem een verbinder verliezen én iemand die het verleden levend hield.

Waar is boekhandel Fenix gebleven?

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Na 25 jaar is de zaak verhuisd naar de Albert Cuypstraat. Hoe dat zo?

Marcel Dikstra, de eigenaar van Fenix vertelt: “Een deel van het complex waar Fenix in ligt wordt gerenoveerd en ook de funderingen worden vervangen. Dat duurt wel anderhalf jaar. Nadat ik eerst een huuropzegging had gekregen is me voor die periode door De Alliantie een alternatief op de Albert Cuypstraat aangeboden. Er zijn regels waar een woningbouwvereniging aan moet voldoen als het om winkels gaat. Ik heb ook de garantie dat ik na de renovatie weer terug kan komen op de oude plek. Ze vinden het belangrijk dat dit soort winkels blijft bestaan. Met wel een wat hogere huur uiteraard.”

Met alleen literatuur redt Marcel het niet, zeker niet als die in de Nederlandse taal zijn geschreven. “Ik verkoop één Nederlands boek op tien Engelse boeken”, vertelt hij, “en verder houd ik het vol doordat ik gespecialiseerd ben in ‘het betereboek en filosofie en geschiedenis. Toen ik begon waren er nog 49 tweedehands boekenwinkels in Amsterdam. Nu zijn er nog tien. In die tijd waren er in heel Nederland ruim tweehonderd antiquariaten. Nu heb ik op internet vele collega’s, op boekwinkeltjes.nl alleen al 11.000.

Voor de Albert Cuyp heb ik een partij CD’s aangekocht, want daar komen meer toeristen dan hier. En ik heb een marktvergunning gekregen. Zo kan ik als er plek is, voor de zaak ook een stal opzetten.“

Of de vele boekenkastjes in De Pijp een geduchte concurrent zijn?

“Nee, want in mijn winkel heb je veel keus. In een boekenkastje moet je nog maar zien wat je aantreft. Soms best iets moois hoor. Ik breng af en toe ook boeken naar een kastje. Die kastjes stimuleren het lezen. Beter dan zomaar dumpen. Het is wel eens voorgekomen dat ik de ene dag boeken naar een kastje had gebracht en de volgende dag iemand mij die boeken te koop aanbood.”

NU: Albert Cuypstraat 117

Muurschildering Robijnstraat hoek Tolstraat

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Loop of fiets je in de Tolstraat, richting Tempel, Cinetol en OBA/CCAmstel en de Amstel, blijf dan even kijken op de hoek van de Robijnstraat. Een kort straatje met kleine huisjes en een grote muurschildering. Je ziet de Amsterdamse stedenmaagd half onder water als gevolg van de klimaatverandering. Lars Brehm maakte de schildering, getiteld NAP – Normaal Amsterdams Peil. Het is uit drie ontwerpen gekozen door omwonenden. Niet onvermeld mag de niet-aflatende inspanning van bewoonster Rhonda Brannecky blijven. Zij bleef drie jaar doorzetten om het voor elkaar te krijgen.

Zaken die ertoe doen in De Pijp: Zagora

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

Vlak naast de markt is Hassan te vinden in zijn Zagora, slagerij en supermarkt van Marokkaanse origine. Al sinds 1982, toen hij de zaak overnam van zijn inmiddels overleden voorganger. Die begon als kleine slager in 1977. Door de jaren heen moest worden opgeschaald tot supermarkt met groente en fruit en veel Marokkaanse producten als olijven, noten en talloze kruiden, in blikken en dozen. Hassan legt uit dat als je alleen een slagerij hebt er te veel stille tijden in de winkel zijn. Met alle andere producten is er steeds aanloop. Hassan: “De huur moet betaald worden en die wordt steeds hoger.”

De voorganger noemde de zaak naar de geboorteplaats van zijn medewerkers. Aardige mensen en eerlijk. Waarvan akte, want toen een Amerikaan per ongeluk meer dan duizend euro te veel pinde bij het afrekenen, hield Hassan dat geld vast tot de man na een jaar weer in Nederland was en terugkwam in de zaak. En de beloning voor dat vasthouden wilde Hassan ook niet hebben. Iedereen die er komt, kent inmiddels dit verhaal wel. “Hassan is wereldberoemd”, zegt een klant.

Aan stoppen denkt Hassan niet: “Het blijft mijn hobby. Ik moet mijn hoofd actief houden en mijn handen moeten blijven bewegen. Ik kan niet stoppen want dan gaat dat (wijst op zijn hersenpan – RG) kapot.”

Niet alleen is Zagora een familiebedrijf, waar ook zoon en neef werken, maar het vormt een familie met de klanten. Zoals een klant zegt: “Het is een familiewinkel. Mijn vader is de beste vriend van Hassan.”

Ik geloof graag dat Hassan veel beste vrienden heeft, want de vriendelijkheid straalt van hem af.

Street Art in De Pijp

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Rob Godfried

In de Frans Halsbuurt vind je straatkunst op de stoep. Speelbeesten van hout, gemaakt door Dirk Versluis. Hij heeft onder andere inspiratie gehaald uit buurtparticipatie. Hij vroeg kinderen bekende stadsdieren te tekenen en ze kwamen onder andere met dinosaurussen. Jawel! Alle dieren op de stoep zijn ongevaarlijk: ze slapen. Naar de bekende muurschildering in de Frans Halsstraat: ‘Wake me up when I am famous’, met het bankje ervoor. Naast de de hamerhaai en het wormenfeest vind je nog drie kikkers en dinosporen. Even zoeken in de buurt! Bij voorkeur samen met een kind.