Buur Marjo vertelt

Datum: 1 september 2025 / Editie: Augustus 2025 / Auteur(s): Renata Veel

Hoe ben ik in De Pijp beland? Over mijn leven in De Pijp. Wat zou voor mij reden zijn om De Pijp te verlaten? De prachtige hopboog die afgelopen herfst een tuintje in de Smaragdstraat sierde, bracht mij bij Marjo.

“Ik ben geboren in 1968, en getogen in het oosten en zuiden van het land. Mijn ouders zijn in mijn jeugd twee keer verhuisd. De laatste veertien jaar heb ik met mijn ouders in Oosterhout gewoond; ik was er doodongelukkig. Op mijn negentiende vluchtte ik naar Amsterdam. Ik accepteerde blind een kamer in een studentenwoning aan de Rustenburgerdwarsstraat. ‘‘Bovenal wilde ik in Amsterdam wonen. Dat was mijn voornaamste wens. Het maakte verder niet uit hoe het onderkomen er uitzag.

In 2005 kon ik mijn intrek nemen in dit huis. Ik had mijn zinnen gezet op een Amsterdamse School-huis. Daar heb ik op gewacht en na elf jaar had ik genoeg punten om mijn huidige woning te betrekken.’’

Groene giften
Marjo werkt als VIG, Verzorgende Individuele Gezondheidszorg: “Ik help mensen met wassen, aankleden en mag ook bepaalde prikken zetten. Daarnaast werk ik op zzp-basis als dramatherapeut. Ik leer mensen via spel met situaties en gevoelens omgaan. Ook maak ik deel uit van het vrijwilligersteam bij Plan C. Het is een buurthuiskamer opgezet door en voor buurtbewoners. Het heeft mij veel fijne contacten met mensen van allerlei leeftijden en nationaliteiten opgeleverd. Zo kwam ik ook in contact met Peter van Maaren die het initiatief nam tot de geveltuinendag in de buurt. Een benedenbuurman heeft mij daarna een hoekje tuin cadeau gedaan en ook een andere buurman heeft een stuk tuin geschonken om in te tuinieren. Heel bijzonder.’’

Verhuizen
”Momenteel ben ik bezig voor mijn herregistratie dramatherapie. Als ik die op zak heb, wil ik naar Alkmaar verhuizen. Mijn ouders komen oorspronkelijk uit die hoek. Als ik uit de trein stap in Schagen, dan voelt dat als thuiskomen. Maar Schagen is een dorp en in een dorp kan ik niet leven dus wordt het Alkmaar. Ik heb er al een graf gekocht op een natuurbegraafplaats.

Keer op keer zijn er redenen om Amsterdam niet te verlaten. Dan is het een fijne baan niet ver van huis, vervolgens komt er weer een toffe vriend in de buurt wonen.”

Ze leidt mij na ons gesprek op straat rond en laat de gedoneerde stukjes tuin zien. Ook in grote bakken van stadshout wordt getuinierd, samen met andere buren. ‘‘Het is hier allemaal zoveel groener en fijner geworden!’’