Inburgeren met De Pijp Krant

Datum: 1 augustus 2008 / Editie: August 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

Wat doet u zoal deze week?
Deze week krijg ik logees, vrienden uit New York en familie uit Vancouver Sinds ik met mijn vriendin in De Pijp woon zijn we erg populair geworden. Samen maken we deze week het huis aan kant. We hebben tapijt gekocht, schilderijen opgehangen en het huis schoon gemaakt.

Wat hebt u gisteravond gegeten en hoe kwam u daaraan?
Om precies te zijn, gegrilde vis op zijn Californisch. De kabeljauwfilet was van de Albert Cuyp en het recept kwam uit een kookboek van Delia Smith. Ze is een begrip in Engeland, een icoon eigenlijk. Ze staat voor de degelijke, traditionele Engelse keuken en haar recepten zijn praktisch. Ook al mislukt op een dag alles, met haar recepten komt in ieder geval het eten nog goed.

U woont 9 maanden in de Pijp. Waar kwam u vandaan?
De afgelopen zes jaar woonde ik in London, daarvoor in New York en Zuid Afrika. Ik werk bij een Engels Nederlands bedrijf. Ze vroegen me of ik in Nederland wilde werken en heb er gelijk ‘ja’ op gezegd. Ik was toe aan een verandering en wilde graag op het Europese vasteland wonen, bij voorkeur in Amsterdam.

Waarom in Amsterdam?
Amsterdam is gezellig, verrassend, ontspannen en de mensen raken gepassioneerd van de meest uiteenlopende dingen. Neem mijn collega’s, die houden zich bezig met zeilen, roeien, paardrijden of dressuur, gregoriaanse liederen zingen, vliegtuigmodelbouw en andere verrassende zaken. Die toewijding aan uiteenlopende passies vind ik echt leuk.

Waarin is Amsterdam anders dan London?
Mensen laten zich leiden door passie bij de dingen die ze kiezen om te doen. Dat geldt ook voor hun werk. Ze werken dus ook om te leven en niet andersom. De balans tussen werk en privé is hier beter. Amsterdam onderscheidt zich ook door een hoge mate van verfijning. Het opleidingsniveau ligt hier hoog. Mijn vriendin is docent en staat soms versteld van het goede gebruik van de Engelse taal door mensen uit alle lagen van de bevolking. Die verfijning lees je ook af uit de bijzondere passies en kwaliteiten die mensen ontwikkelen.

Ook de omvang van de beide steden is enorm verschillend. Overdag leven en werken in Londen meer dan twaalf miljoen mensen. De stad is te vol. Ik houd van Londen, maar het is uitputtend. Als laatste, Amsterdam is vlak en je kunt er dus gemakkelijk fietsen. Dat is mijn allergrootste passie!

Wat is nou eigenlijk leuk aan De Pijp?
De Pijp is een multicultureel en kosmopolitisch geworden, terwijl je nog steeds voelt dat het om een Nederlandse buurt gaat. Mensen zijn zich bewust van hun Nederlandse identiteit, zonder dat ze chauvinistisch worden. De Pijp is ook een echte buurt. Je legt snel contact met je buren, maar ook met de glazenwasser, de groenteman en visboer op de markt. Via de Open atelierdagen, Open gebedshuizendag en Opentuinendag leer je op een prettige manier de buurt kennen. Dat is goed georganiseerd. In Londen is zoiets onmogelijk, het wordt dan gelijk weer te druk. Ook is het leuk dat je hier van alles op straat kunt vinden, zoals meubels en een wasmand uit de jaren vijftig. Mijn vriendin heeft zelfs een tafeltennistafel gevonden.

Wat is uw favoriete plek van De Pijp?
Mijn dakterras! Ik zie er de ooievaar, de zeemeeuw, de parkieten en de merel. Die laatste zingt iedere avond uit volle borst. We hebben hem in de tuin zien opgroeien, hij is hier geboren.

Wat is beslist vervelend?
Hondenpoep, een makkelijke vraag. Ik heb twee katten en ik zou er graag nog een hond bij hebben, maar iedereen moet wel de poep van zijn hond opruimen. Vervelend dat mensen dat niet doen. In Londen krijg je daar hoge boetes voor. Die kunnen bij herhaalde overtreding oplopen tot twee duizend pond. Verder kan ik niets opnoemen dat ik vervelend vind aan De Pijp. Ik vind de buurt heerlijk.

Welke verslaving heeft u?
Ik heb geen verslaving maar wel twee serieuze passies, fietsen en dans. Ik heb zeven fietsen waaronder een tandem en een éénwieler. Fietsen is mijn vorm van meditatie. Ik ben ook gek op dans. Ik ben al jaren fan van het Nederlands Dans Theater. Ik volg hun jaarlijkse programma. Het festival ‘Julidans” vind ik ook fantastisch. Al die dansers en choreografen zijn van wereldniveau en dat gewoon om de hoek.

Wat zijn uw droomwensen?
Ik heb jaren in het zuidelijke deel van Afrika gewoond en ik voel me ermee verbonden. Ik zie nu hoe in Zimbabwe door het beleid van president Mugabe het recht van mensen wordt aangetast om in een veilige omgeving te leven. Mijn droom is eenvoudig, ik zou wensen dat de wereld ingrijpt, zodat ze in Zimbabwe weer in vrede met elkaar kunnen leven en genieten van een gemeenschapszin, zoals wij die hier in De Pijp met elkaar beleven.

Vrijbaan krottenkoning door ontruiming panden?

Datum: 1 augustus 2008 / Editie: September 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

In de Quellijnstraat zijn twee kraakpanden ontruimd. Een zwangere vrouw is en passant uit haar huurwoning gesleept. Officiële reden: een brandonveilig trappenhuis. Speelde het voorkomen van kraken ook een rol? In de straat staan nu twee kaalgeslagen brandgevaarlijke panden. Is deze gang van zaken in het voordeel van de eigenaar? Krijgt hij een splitsingsvergunning en wordt de eigenaar beloond voor achterstallig onderhoud en wanbeheer?

Quellijnstraat 39-II, zaterdag 16 augustus. Met een grote inzet aan ME komt de politie twee verlaten kraakpanden ontruimen. Binnen werd één persoon aangetroffen die de oorspronkelijke krakers had helpen verhuizen maar zelf niet tijdig vertrokken was. En passant werd mevrouw Alouani, de huurster van 2-hoog ook uit haar huis gezet. Stress die je met 23 weken zwangerschap en twee kinderen er niet bij kan hebben. Reden voor ontruiming: een brandonveilig trappenhuis omdat er wat stuc van het tengelwerk was afgebroken en omdat de eigenaar bij funderingsherstel enkele jaren geleden het tussenwandje met de begane grond had weggebroken.

Ernstiger was het feit dat de krakers stroom voor de meter hadden afgetapt. Klusjes die binnen een dag geklaard hadden kunnen worden. Het stadsdeel eiste dan ook van huisbaas alias krottenkoning Van de Oudeweetering dat hij dit binnen twee weken zou herstellen, zodat huurster weer terug in de woning zou kunnen. Het liep echter anders.

Huurders van ellende vertrokken
Van de Oudeweetering bezit deze panden en nog een honderdtal etages in De Pijp en enkele tientallen in andere delen van de stad al langer. Zijn werkwijze: niets doen en laten vervallen. Op een gegeven moment wil iedereen wel meewerken aan bouwplannen ten koste van de oorspronkelijke betaalbare woningen. Met een beetje mazzel zijn ondertussen de zittende huurders van ellende wel vertrokken. Dat scheelt weer gedoe. Zo niet mevrouw Alouani. Zij vocht het verder verkrotten van het pand aan en wist uiteindelijk onderhoud van haar woning af te dwingen via de rechter. Een aantal maatregelen was al genomen. De laatste werkzaamheden zouden eind augustus plaats vinden. De langdurige leegstand met bijbehorende aantrekkingskracht op krakers en werkzaamheden van de eigenaar kwamen het pand niet ten goede. En zo bevond mevrouw Alouani zich plotseling in de situatie dat haar strijd voor een fatsoenlijk onderhouden woning voor niets leek.

Twee brandonveilige krotten
Vlak na de ontruiming zag de eigenaar zijn kans schoon. In plaats van het herstellen van het trappenhuis begon een sloopploeg de panden nummer 37 en 39 volledig leeg te slopen. De keuken van mevrouw Alouani was weggeslagen, het trappenhuis is verder vernield en plafonds zijn verwijderd. Momenteel staan er twee brandonveilige krotten in de Quellijnstraat. Het stadsdeel doet zijn toezegging om het trappenhuis brandveilig te laten maken niet gestand. De slooppartij is in opdracht van de politie gedaan omdat de prioriteit blijkbaar niet bij brandveiligheid ligt maar bij het voorkomen van kraken.

Mevrouw Alouani spande een kort geding aan om een passende wisselwoning te eisen en na renovatie terug te keren. Gelukkig heeft de eigenaar op 4 september eieren voor zijn geld gekozen en afspraken vóór de zaak gemaakt. Een woningcorporatie springt bij met een aanbod voor een wisselwoning.

Beloning voor wanbeheer?
Nog niet duidelijk is of Oude Wetering ook een splitsingsvergunning krijgt van het stadsdeel. Dan zou hij de etages per stuk kunnen verkopen. In 2006 diende hij een aanvraag in voor zo’n vergunning. Ten onrechte stelde hij toen dat het gehele pand vrij van huurders zou zijn. In elk geval heeft hij zijn beurt voorbij laten gaan, omdat hij niet binnen een jaar heeft gezorgd dat het pand helemaal is opgeknapt. Uit het dossier bij het stadsdeel blijkt dat hij een beroep doet op een regeling die het stadsdeel kan inzetten om stagnerende renovatie van grotere complexen op gang te helpen. Het zou een schandaal zijn als deze regeling ingezet wordt om een krottenkoning extra te belonen voor achterstallig onderhoud en wanbeheer.

Inburgeren met De Pijp Krant

Datum: 1 juni 2008 / Editie: June 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

Wat doet u zoal deze week?
Gisteren heb ik bevrijdingsdag gevierd bij het homomonument achter de Westerkerk. Het feest was dit jaar anders van opzet waardoor het publiek diverser was, multi-etnisch en jonger. Men feestte lang door. Precies wat we als COC Amsterdam wilden.

Vandaag heb ik de hele dag bij een klant gewerkt, ik heb mijn eigen adviesbureau. Kort gezegd bestaat mijn werk uit het gezond maken van organisaties. Vanavond heb ik twee bestuursvergaderingen bij het COC Amsterdam, de belangenvereniging voor homoseksuelen. Ik ben er voorzitter. Vrijdag ben ik met mijn vriend op pad geweest voor ons nieuwe huis in Zeeburg. Ik vind het heel jammer om na bijna twintig jaar De Pijp te verlaten. Dat ik hier als klein kind ook een jaar heb gewoond maakt dat gevoel nog sterker.

Wat hebt u gisteravond gegeten en hoe kwam u daaraan?
Niets bijzonders. Ik heb tussen het feestvieren door even salade gemaakt. Er stond ook nog een tortilla van de Albert Heijn. Ik heb dus salade en tortilla gegeten.

U woont 19 jaar in De Pijp. Waar kwam u vandaan?
Ik woonde met mijn ouders in Nieuwkoop, een klein dorpje onder Amsterdam. Het eerste studiejaar reisde ik op en neer, daarna ben ik naar Amsterdam verhuisd. Eerst woonde ik in de Ruysdaelstraat, niet in De Pijp, maar wel dicht er tegen aan.

Twee bestuursvergaderingen, wat bespreken jullie daar zoal?
We evalueren de afgelopen dodenherdenking en het bevrijdingsfeest. Ook bespreken we de commotie die is ontstaan over het Amsterdamse gemeenteraadslid Yman Mahrach van de Partij van de Arbeid. Haar uitspraken over islam en homoseksualiteit hebben tot onrust geleid bij onze achterban. Volgens haar zeggen is ze verkeerd geciteerd. We hebben de PvdA om tekst en uitleg gevraagd. Wij willen dat die partij kleur bekent en aangeeft dat ze geen probleem heeft met homoseksualiteit. Islam en homoseksualiteit moeten samen kunnen gaan. De PvdA is een progressieve partij én ze heeft een belangrijke aanhang onder allochtonen. De boodschap moet ook belanden bij hun achterban. Als COC Amsterdam vinden wij dat de PvdA de discussie publiekelijk aan moet gaan. Wij kunnen hun daarbij helpen.

In hoeverre is die discussie ook voor het stadsdeel van belang?
Behalve op stadsniveau kan die in ieder stadsdeel plaatsvinden. Het COC heeft in verschillende stadsdelen al een discussieavond georganiseerd. De vraag is hoe je de sociale acceptatie van homoseksualiteit kunt verbeteren onder de autochtone én allochtone bevolking. Dat is ook één van de doelstellingen van de ‘Koplopersovereenkomst’ die het Rijk gesloten heeft met de vier grote steden, de gemeenten die op het gebied van homo-emancipatie een voortrekkersrol spelen. Ze spreken af tot 2011 extra geld te investeren om die acceptatie te bereiken.

Wat is eigenlijk leuk aan De Pijp?
De diversiteit aan mensen, winkels, architectuur en de dynamiek. Vooral in de Noord Pijp kun je lekker uitgaan en goed eten. Er zijn veel galerietjes waar je binnen kunt stappen. De buurt heeft een goed voorzieningenniveau en is multi-etnisch in een goede verhouding. Ook is er weinig onrust op straat.

Wat laat u uw bezoek zien van De Pijp?
Ik wandel met ze langs de Amstel en ga naar verschillende cafés en restaurantjes. Het Sarphatipark is toch ook een parel, evenals de Diamantbuurt en de Tellegenbuurt, met haar bijzondere architectuur. De Albert Cuypmarkt doe ik niet aan. Ik heb niet zoveel met markten, het aanbod is vaag en al die mensen die voorbij stromen, het is niets voor mij.

Wat is uw favoriete plek in De Pijp?
Het van der Helstplein, bij mij op de hoek, een mooie ruime plek om tot rust te komen na het werk. Het plein heeft een verbindende werking op mensen, je legt er snel contact met mensen, ook met de ondernemers aan het plein. Het maakt deel uit van de buurt. Verder ben ik graag in Filmhuis Rialto, ik houd van films.

Welke verslaving heeft u?
Geen, vorig jaar ben ik gestopt met roken. Na mijn afstuderen was ik gestopt, elf jaar later ben ik weer gaan roken en vorig jaar ben ik dan definitief gestopt.

Wat is beslist vervelend?
Het klinkt cliché, maar het is de troep. Als er iets kapot is, zoals een lantaarnpaal, duurt het lang voor het gerepareerd is. Je ziet ook panden verkrotten en wegkwijnen. De gemeente zou ook meer moeten doen aan de parkeerdruk. In de toekomst komen er garages, maar ze zijn er veel te laat mee begonnen.

Wat zijn uw droomwensen?
Dat ik nog lang in Amsterdam kan blijven wonen. Me laten inpakken door alle mooie dingen die een stad te bieden heeft en dat afwisselen met een idyllische plek in de natuur, waar je tot rust kunt komen. Ook wil ik vasthouden aan een goede balans tussen privé en werk. En ik wil van Amsterdam een bruisende gaycapital maken, waar iedere homo en lesbo zich thuis voelt.

Einde unieke woonwerkgemeenschap Ostade?

Datum: 1 juni 2008 / Editie: June 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

Komt er weer een einde aan een speciaal stukje Pijp? Als het aan het stadsdeelbestuur Oud-Zuid ligt wel. Zij stuurt aan op sloop van het woonwerkpand Ostade 233. In 2013 loopt het tijdelijke erfpachtcontract met de gemeente af. Als het aan de deelraad ligt, verrijst er nieuwbouw op de huidige locatie. Daarmee verdwijnt een unieke woonwerkgemeenschap.

Het gebouw aan de Van Ostadestraat werd in 1980 gekraakt, waarna de gebruikers drie jaar later een erfpachtcontract afsloten met de gemeente. Dit contract loopt in 2013 af.

Ostade 233 is vooral bekend door het Van Ostadetheater, één van de gebruikers van het pand. Maar zij zijn niet de enigen die in het pand hun plek hebben. Naast het theater herbergt Ostade 233 tal van andere kleinschalige alternatieve bedrijfjes: een fietsenwerkplaats, kunstkrant, houtatelier, drukkerij, decorbouwer, recycle-architectenbureau, vormgever en een webzine. Aan het erf achter en aan de voorzijde op één hoog wonen verschillende mensen.

Als het aan stadsdeel Oud-Zuid ligt, verhuist het theater naar het Archiefterrein aan de Amsteldijk.* Het stadsdeel heeft voorgesteld om na deze verhuizing nieuwbouw te plegen op de locatie Van Ostadestraat 233. De winst, die het stadsdeelbestuur op deze manier denkt te maken, zou nodig zijn voor de herinrichting van het Ostadetheater op het Archiefterrein.

Voorbeeldige gemeenschap
Het vertrek van het theater betekent echter niet dat Van Ostade 233 leeg komt te staan. Het theater is slechts één van de gebruikers van het pand. Er liggen genoeg plannen klaar voor een verdere ontwikkeling. De bijna vijftig mensen, die er wonen en werken voelen zich door het stadsdeel genegeerd. Hoe komt het toch dat de stadsdeelbestuurders geen oog voor ze hebben? Want de woonwerkgemeenschap in dit pand zou je voorbeeldig kunnen noemen.

Mensen wonen en werken in een hecht verband en de bedrijfsactiviteiten zijn creatief en kleinschalig. Een mix van wonen en werken met creatieve bedrijven, die hun diensten verlenen aan de buurt. Dit is nu juist wat politici zeggen zo belangrijk te vinden.

Daarom is het onbegrijpelijk dat het stadsdeel de stekker uit zo’n bestaande mix wil trekken, terwijl ze ondertussen een kilometer verderop met de herinrichting van het archiefterrein weer een vergelijkbare ‘mix’ wil gaan realiseren. Zo’n ontwikkeling is ook niet op een tekentafel te creëren; deze ontstaat tussen mensen en volgroeit met de jaren.

Juist daarom is Van Ostadestraat 233 één van die speciale stukjes in De Pijp. Het is een bloeiende woonwerkgemeenschap in een buurt, waar een gebrek aan sociale samenhang aan het ontstaan is. Moeten we niet juist heel zuinig zijn op zo’n unieke gemeenschap in De Pijp?

* Bij het ter perse gaan van deze uitgave werd bekend dat het stadsdeel inmiddels inderdaad besloten heeft het Ostadetheater te verhuizen

Kleine winkel is grote leerschool

Datum: 1 april 2008 / Editie: April 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

“Komt u voor de winkel meneer?” Enkele enthousiaste kinderen heten me welkom. Aan een kinderhand beland ik op de eerste verdieping, waar kinderen van basisschool De Avonturijn ‘De Van Alles Wat Winkel’ openen.

Na een muzikaal optreden, een uit elkaar spattende ballon met confetti, een toespraak en het doorknippen van het lint begint de verkoop. Als de meeste aankopen zijn gedaan, raak ik in gesprek met de stagiair. Hij vertelt met passie over het concept van Ontwikkelingsgericht Onderwijs, dat niet de methode, maar de ontwikkeling van het kind centraal stelt. Kinderen kunnen zelf thema’s aandragen, die aansluiten bij hun belevingswereld. De docent stuurt het leerproces, want de leerdoelen moeten worden gehaald.

De winkel was ook een thema, dat de kinderen zelf bedachten. Het idee kwam op tijdens een klassenfeestje, toen er een tafel sneuvelde. Dit was aanleiding om uit te zoeken hoe je samen geld kunt verdienen. Reclame maken, artikelen inkopen, een bankrekening openen, met de kassa werken en met klanten omgaan: in een winkel leer je van alles. Je haalt een stukje van de samenleving binnen de schoolmuren. Zo leert een kind de normen en waarden kennen, die gelden in de samenleving, waar het later een plek moet vinden.

Nadat het onderwijsconcept goed tot me is doorgedrongen, ga ik na sluitingstijd van de winkel weer naar huis. Ik geniet nog even na van dit bezoek. Het mag dan een klein winkeltje zijn, maar voor de kinderen is het een grote leerschool.

Inburgeren met De Pijp Krant

Datum: 1 april 2008 / Editie: April 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

Wat doet u zoal deze week?
Vanochtend had ik een vergadering met de Moslimjongerenvereniging van de Selimiye moskee. Vanmiddag had ik een bijeenkomst met een paar medestudenten. We hebben een praktijkopdracht uitgewerkt en ingeleverd. Voor deze opdracht komen we elke zondag bijeen. Het maakt deel uit van mijn studie aan de Vrije Universiteit. Daar volg ik, naast mijn baan bij een accountantskantoor, een masteropleiding ‘accountancy en control’. Ik ben dus druk.

Wat hebt u gisteravond gegeten en hoe kwam u daaraan?
Linzensoep, aan het einde van de middag. Daarna moest ik voetballen en heb ik niets meer gegeten. De volgende ochtend had ik dus honger. Mijn moeder heeft de soep gemaakt. Linzensoep is een echt Turks gerecht. In een Turks restaurant hoef je niet eens te vragen of je het kunt krijgen, ze hebben het gewoon.

U woont negen jaar in de Pijp. Waar kwam u vandaan?
De eerste 14 jaar van mijn leven heb ik in de Rivierenbuurt gewoond en ik ben dus geboren in Amsterdam. Mijn ouders konden in de Diamantbuurt een grotere woning krijgen. Nu zitten we dus in De Pijp.

U bent voorzitter van de moslimjongerenvereniging …
De Selimiye moskee heeft een ouderenvereniging, een vrouwenvereniging en een jongenvereniging. Met de jongerenvereniging richten we ons op de jongeren tussen de 10 en 25 jaar. We doen aan sportactiviteiten, huiswerkbegeleiding, actieve coaching en hebben een imamspreekuur. Daar vertelt een imam de jongeren uit de Koran en zij kunnen hem vragen stellen over de Islam. We proberen een vertrouwensband met de jongeren op te bouwen zodat ze bij ons terecht kunnen als ze problemen hebben of een studiekeuze moeten maken. Ook gaan we met onze activiteiten naar buiten. We doen bijvoorbeeld mee aan de Dag van de Dialoog, themaavonden en ook dit jaar doen we weer aan de Open gebedshuizendag. Onze moskee heeft de laatste jaren een opener karakter gekregen. We laten de omgeving zien wat we doen en merken ook dat mensen ons zélf vragen willen stellen. Met die vragen zijn ze altijd welkom.

U werkt en studeert hard. In hoeverre heeft u een voorbeeldfunctie voor de jongeren?
Zonder voorbeeldfunctie kan ik niet actief coachen. Waarom zouden ze mijn advies opvolgen een studie te doen als ik het zélf niet doe. We letten ook op het gedrag van jongeren. Als ze op de grond spugen, ga ik met ze in gesprek. Zo gedraag je je niet. Ook niet volgens de islam, die wil dat mensen netjes leven. We proberen gewoon te bereiken dat jongeren verder komen. Dat kunnen we niet garanderen. Onze middelen zijn beperkt. Uiteindelijk willen we wat doen voor de Amsterdamse samenleving, deze jongeren blijven hier en wij blijven ook hier.

Wat is nou eigenlijk leuk aan De Pijp?
De kleinheid, de sfeer en de mensen die gewoon leuk en aardig zijn. Er is van alles te vinden en de markt is leuk. De centrale ligging is ook prettig. Mocht ik naar een andere wijk gaan verhuizen dan zal ik dat wel missen. Meestal loop je dan wel even voordat je bij een winkel bent.

Wat laat u uw bezoek zien van De Pijp?
In de buurt neem ik ze altijd mee naar de markt. Als ik ze echt iets Nederlands wil laten zien dan ga ik met ze naar de Zaanse Schans: molens, klompen en het kruidenierswinkeltje van Albert Heijn. Dan gaan we ook nog naar Volendam, lekker vis eten.

Wat is uw favoriete plek van De Pijp?
De moskee. In mijn vrije tijd zit ik meestal hier en mijn vrienden ook. We hebben elkaar hier leren kennen. Met de jongeren hebben we een goede sfeer. Deze moskeevereniging kenmerkt zich ook door een jong bestuur. Als we een vergadering hebben met kerken zijn ze wel eens verbaasd dat wij met zo’n jonge afvaardiging komen. Dat mijn generatie hier is opgegroeid speelt natuurlijk een rol. De moskee moet het hebben van de jongeren. Wij beheersen de Nederlandse taal goed en kunnen dus makkelijker naar buiten treden.

Wat is beslist vervelend aan De Pijp?
Het parkeren is hier echt moeilijk. Alleen op zondag kun je gebruik maken van de Albert Cuyp. Door de week is het lastiger. Je merkt het ook met het bezoek aan onze moskee en de deelname aan aktiviteiten. Mensen komen dan minder snel langs.

Welke verslaving heeft u?
Ik heb niet echt een verslaving. Ik houd ervan om in alles een regelmaat te hebben. Sporten doe ik dus ook niet teveel en niet te weinig. Met de jongeren voetballen vind ik leuk en ook fietsen doe ik graag, met mijn sportfiets in de zomer een rondje Ouderkerk aan de Amstel. Voor mij is dat belangrijk met een zittende baan.

Wat zijn uw droomwensen?
Dat alle culturen in Amsterdam goed met elkaar samen kunnen leven, elkaar respectvol behandelen, maar elkaar ook laten zijn, en dat alles ten goede komt van de samenleving.

Community School verleden tijd

Datum: 1 maart 2008 / Editie: March 2008 / Auteur(s): Maarten Wesselink

Een nieuwe naam en een nieuw onderwijsconcept voor de Communityschool. Vanaf 16 januari 2008 heet het: ‘Jan van der Heijdenhuis, Brede School en Activiteitencentrum’.

Mevrouw Hennah Buyne, wethouder Onderwijs en Diversiteitsbeleid van de gemeente Amsterdam, verrichtte op die dag de officiële (her)opening. Het Jan van der Heijdenhuis, een huis van kennis, ontwikkeling en groei, is dus genoemd naar Jan van der Heijden (1637-1712) Hij was spiegel- en lijstenmaker, kunstschilder, uitvinder van de brandspuit, bedenker, directeur en opzichter van de Amsterdamse stadsverlichting. Die veelzijdigheid is ook terug te vinden in het Jan van der Heijdenhuis. Het heeft een openbare basisschool, buitenschoolse opvang, activiteitencentrum, peuterspeelzalen en een steunpunt voor maatschappelijke dienstverlening en advies, zoals opvoedingsondersteuning. Geheel nieuw is het leerconcept ‘Natuurlijk leren’, waar de basisschool vanaf januari 2008, toe is overgegaan. Natuurlijk leren gaat uit van de belevingswereld en interesses van kinderen. Het uitgangspunt is dat de kinderen eigendom zijn van hun eigen leer- en ontwikkelingsproces, waarbij de leerkracht fungeert als coach.

Deze veranderingen zijn niet ongemerkt voorbijgaan. Op woensdag 16 januari was er het feest voor jong en oud. ’s Morgens om acht uur onthulde de teamleider onderwijs, Peter Bezuijen, de gevelborden met daarop de nieuwe namen met logo’s. Tegelijkertijd lieten de kinderen ballonnen, in de kleuren van de nieuwe huisstijl, de lucht ingaan. Daarna kon iedereen genieten van een heerlijke punt Jan van der Heijdentaart. Voor de kinderen was er een oud Hollands spelparcours uitgezet, waar zij in groepen aan deelnamen. Informatie Jan van der Heijdenhuis: www.aps.nl