Het was een doodgewone doordeweekse dag.

Datum: 13 juni 2025

Het was een doodgewone doordeweekse dag. Zonder zonneschijn, anders was het natuurlijk niet doodgewoon geweest. Ik liep nietsvermoedend over die oude vertrouwde Cuyp. Tot aan het opstootje. Er was iets aan de hand, iets wat je niet moest missen. Gratis koffie? Gratis prullen? Want leer mij de mens kennen. Die duikt massaal op alles wat voor niets te krijgen is, zelfs onnodige rotzooi.

Wat bleek? Het opstootje was een ongelooflijk lange rij. Voorbijgangers bleven staan om te kijken wat er te halen viel. In een tijd waarin mensen bovenal haast hebben, lijkt het de ultieme vorm van zen: vrijwillig kostbare tijd voorbij laten tikken in een veel te lange rij en daar onbewogen bij kijken. Geen boos gefronste wenkbrauwen of kwaaie woorden te bekennen. De mens blijkt inmiddels beter te weten. Voor niets gaat alleen de zon op.

Het is een gat in de markt. Niet de rij zelf maar de psychologie erachter. Een mensenstroom maakt een product begerenswaardiger. Een rij heeft een niet mis te verstane aantrekkingskracht. Waarom zouden al die gehaaste stadsmensen anders plots zo’n engelengeduld hebben? Een slimme tiener in Texas zag er wel brood in. Tegen betaling stond hij voor anderen in de rij. Een zomerlang wachten leverde hem maar liefst 20.000 dollar op.

Afzettingen en ordebewakers in uniform moeten de rij in goede banen leiden om collega-ondernemers te vriend te houden. De rode loper ontbreekt nog maar net.

De rij is hot, zen en TikTok. Op die laatste plek schijnt het allemaal te beginnen en te eindigen. Het ultieme geluk is jouw ‘lijdensweg’ op de socials zetten en als finale een selfie met de trofee. Wel eerst de stroop van je vingers vegen! Want in dit geval was de zegening een oud-Hollandse stroopwafel. Na het likkebaarden likes tellen. Zou iemand zich een week later nog herinneren welke prijs ze betaalden om dit geluk te proeven?