Luister mee met Lotte

Datum: 14 augustus 2026 / Editie: Augustus 2026 / Auteur(s): Veere Snijders

Lotte is opgegroeid in de Gerard Doustraat, al heeft ze de eerste twee jaar van haar leven op de Albert Cuyp Markt gewoond. Die markt en haar geluiden blijven een thema in haar jeugd. Roepende verkopers en afdingende klanten, het eeuwige vertrouwde geroezemoes en de gezelligheid overdag en rond vijf uur het klinkende staal van de kraampjes die werden afgebouwd.

De Pijp is echt een gemoedelijke buurt. Lotte voelde zich als kind heel vrij en zelfstandig, zo kindvriendelijk was het er. Met vriendinnetjes een ijsje halen, alleen naar het Sarphatipark en daar hangen bij de klimboom, wat een soort kletsclubhuis was. De verandering van De Pijp heeft ze met eigen ogen meegemaakt. Haar vertrouwde Albert Cuyp ging anders klinken, toeristischer, met meer Engelse geluiden.

Ook de rest van de buurt verandert. Er komen ketens en veel koffiezaakjes. Je hoort minder spelende en schreeuwende kinderen. Gezinnen kunnen een geschikte woning in de buurt niet meer betalen of willen een woning met tuin. Ze vinden de buurt te druk en misschien niet veilig genoeg.

En waar kan je als kind nog fijn spelen, als alle leegte verdwijnt? Zoals bij het Marie Heinekenplein: nu een prachtige verhoging, vol terrassen, maar vroeger was het een leeg vlak waar Lotte met al haar vriendinnen heeft leren fietsen.

Lotte mocht vroeger alleen naar huis fietsen ’s nachts, terwijl haar vriendinnen dat niet mochten. De huizen in De Pijp zijn dicht op elkaar gebouwd, veel laagbouw en daardoor is er veel sociale controle. Er was en is altijd geroezemoes, geluid en gezelligheid van de mensen dus je bent er nooit alleen. Dat voelde als tienermeisje goed. Maar wel op de fiets, niet lopend.

Dat ze is opgegroeid in De Pijp is voor Lotte een reden om sociale geografie te studeren. Het fascineert haar, dat zoveel verschillende mensen met verschillende levens, geluiden, patronen, wensen, normen en waarden op zo’n klein stukje kunnen wonen. Dat iedereen van elkaar leert, van elkaars culturen gebruik maakt en naar elkaar toegroeit.

Lotte is een van de vrouwen die meedoet aan de audiowandeling ‘Een vrouwelijk geluid’, waarin vrouwen uit De Pijp van verschillende generaties vertellen over hun leven in de buurt. De wandeling gaat op 17 september in première bij CC Amstel.

Luister mee met Hanneke

Datum: 19 juni 2026 / Editie: Juni 2026 / Auteur(s): Veere Snijders

Hanneke woont randje Pijp en Rivierenbuurt, maar heeft vooral herinneringen aan haar jeugd in de jaren 80. Aan haar zolderkamertje in de Hemonystraat op de hoek van de Tweede Jan Steenstraat, driehoog achter – zonder balkon. Een echte ouderwetse, stervenskoude Pijpwoning met gaskachels, een wc op de gang en verrotte vensterbanken. In een tijd dat De Pijp nog verre van hip was, een buurt waar je zelfs een beetje op neerkeek. “Het was een volksbuurt, er woonden normale mensen waar je gewoon contact mee kon hebben.”

De geluiden van de trams zijn Hanneke het meest bijgebleven: de bellen, het geraas en gedonder van de rails, vooral als een tram de brug op gaat – een mooi, diep geluid. Maar ook het geluid van de zomer in De Pijp. Vanuit haar zolderkamer keek ze uit richting het Frederiksplein en de Stadhouderskade, aan de andere kant naar de Amstel. De straat zag ze niet, maar de stadsgeluiden hoorde ze wel daarboven, bijna als een echo. Zo ver op zolder, maar toch zo dichtbij was het geluid van de stad. Misschien dat de stenige straten voor deze ongelukkige akoestiek zorgden? Maar in de zomer juist voor een bijzondere gezelligheid: het geroezemoes van stemmen die in elkaar overgingen.

Door die afstand tot de straat, tot de heftige geluiden die daar soms waren, voelde ze zich op haar gemak op haar zolderkamer. Als meisje was ze gevoelig voor harde geluiden. Nu staat ze stevig in haar schoenen. Maar als mensen hard roepen of schreeuwen is ze nog steeds op haar hoede: “Sommige dingen leer je van nature aan.”

In De Pijp is er nooit stilte. Op andere plekken in de stad wel, maar in De Pijp – met name bij de Albert Cuyp is het nooit stil. Daar waren koopmannen op de markt die heel hard brulden, echt plat Amsterdams: “Wie maakt me los?” Mensen hebben nu commentaar op de Albert Cuyp, dat het toeristisch en geyuppificeerd is. Maar de akoestiek van vroeger, die is nog steeds hetzelfde. Die verandert niet.

Hanneke is een van de vrouwen die meedoet aan de audiowandeling ‘Een vrouwelijk geluid’, waarin vrouwen uit De Pijp van verschillende generaties vertellen over hun leven in de buurt. De wandeling gaat half september in première.

Luister mee met Thijs

Datum: 16 februari 2026 / Editie: Februari 2026 / Auteur(s): Veere Snijders

Thijs woont nu bijna twee jaar samen met vier andere jongens aan het einde van de Van Woustraat, vlak bij de brug over de Jozef Israëlkade. Hij merkt duidelijk dat de Van Woustraat een echte ader van de stad is, vooral door de constante stroom aan hulpdiensten die af en aan door de straat rijden.

Voor rust en stilte loopt hij liever de kleinere straatjes van De Pijp in, of zelfs De Pijp uit, richting de Rivierenbuurt of Zuid, weg van de mensen. Maar meestal vindt hij de drukte eigenlijk helemaal niet zo erg:

“Het is geen toeristendrukte zoals je die aan het begin van de Van Woustraat tegenkomt, vooral rond de Albert Cuypmarkt en de Ceintuurbaan. De drukte hier komt vooral van bewoners: echte stadsgeluiden, en die vind ik juist gezellig. Hoe verder je de Van Woustraat in ietst richting Zuid, hoe Amsterdamser en stadser het wordt.

Ook de tram stoort me niet. Het geluid van de tram zelf, en het tingelgeluid waarmee hij aankondigt eraan te komen, vind ik juist leuk. Auto’s daarentegen rijden vaak echt hard door de straat en halen elkaar met gemak in. Dat wil allemaal maar op het nippertje goed gaan. Ruzie komt er soms ook van, daar hebben we vanaf onze woonkamer heel goed zicht op. Als we tv kijken en we horen iets op straat, gaan we toch snel even kijken. De straat kan soms vermakelijker zijn dan de televisie.”

“Natuurlijk zit ook hier de halsbandparkiet. Als ik na mijn werk over de Jozef Israëlkade naar huis fiets, komen hele zwermen van die groene ´papegaaien´ aangevlogen. Op de brug bij de Van Woustraat blijven mensen vaak staan om te kijken, want het is echt een schouwspel. Met z’n allen vliegen ze naar de boom achter ons huis, naast mijn slaapkamerraam. Die boom hebben ze inmiddels volledig gekoloniseerd. Rond schemertijd, als de groep compleet is, barst daar een luid gekwetter los. Het is eigenlijk vooral grappig en weinig storend, zeker omdat het na de schemering ook wel weer ophoudt.

Luister mee met Carl en Gisela

Datum: 15 december 2025 / Editie: December 2025 / Auteur(s): Veere Snijders

Vooral ’s zomers is het druk met geluiden in de binnentuin. Turkse muziek tijdens het koken, kletsende buren en veel gelach, soms slaande deuren als schok door het woonblok.

Sinds we in De Pijp wonen horen we veel meer vogels dan voorheen. Merels, mussen, halsbandparkieten, eksters, koolmezen. Het gefladder van de vleugels van de reiger die vaak op het dak van de schuur in de tuin zit.

In de nazomer eten de vogels de peren en appels uit de bomen in de tuin. Af en toe horen we een doffe klap wanneer er een vrucht valt. Ook hoor je de vogels elkaar waarschuwen voor de buurtkat ten, of de katten die de vogels imiteren. Hier zijn meer dieren te horen, het voelt minder stads.

De Jozef Israëlskade wordt druk bevaren. Als we de ramen open hebben staan en in de zon zitten horen we het geluid van het water dat klotst tegen de kaderanden.

Veel boten stoppen bij het pizzarestaurant op de brug. Zacht ronkende motoren terwijl de opvarenden wachten op hun bestelling. Het geroezemoes van de stemmen bij het pizzarestaurant gaat op in de omgeving van de kade.

De kade is de woonplaats van een groep ganzen. Ze waggelen in groepjes op de stoep en staan midden op straat. De ganzen zijn als echte Amsterdammers gewend aan de stad en kijken niet op van voorbijgangers. We horen ze gakken naar elkaar tijdens onze ochtendwandeling.

Op het Vredeskerkplein gaat het klokkenspel van de Vredeskerk naar onze smaak altijd net iets te vroeg van start. Je hoort het geluid van de kerkbellen door de hele buurt. Als we langs de kerk lopen, horen we het water van de fontein voor de Vredeskerk kabbelen en de duiven koeren die badderen in het water.’’

Luister mee met Herrie

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Veere Snijders

Herries (70) leven staat in het teken van geluid, zelfs zijn naam, die hij zelf bedacht door enkel een A te veranderen, verklankt dat al. Zo voegde hij vanaf het begin van zijn opleiding schilderen al audio toe aan de kunst die hij maakte, en nog steeds maakt (zie foto). Voor de illegale radiozender die Herrie ooit samen met vrienden dag en nacht in de lucht hield waren ze altijd op zoek naar de grenzeloosheid van geluid. En hij maakte zijn naam waar door muziek en herrie te produceren met winkelkarretjes en op straat gevonden gitaren en in bands als Waterband (Ex-Aquartet).

Herrie woont in de Van Ostadestraat dichtbij de Ferdinand Bol. Het is er druk, té druk voor sommigen, maar Herrie vindt de trams, het autoverkeer en het geroezemoes van de mensen op straat juist gezellig. De zachtere geluiden zoals de fontein in het park, het geluid van het water en het ruisen van de bomen vindt hij ook fijn.

“Wanneer je met geluid bezig bent word je je veel bewuster van je omgeving. Geluid is hoe je het zelf beleeft, wat je hersenen er van maken, je kan zelf kiezen welk geluid je als muziek wil ervaren.”

“Ik heb tinnitus. Gekregen van de stad denk ik, maar het valt te vergeten door meer aandacht voor iets anders. Het verdringt de ruis, dat is dan ook wel weer jammer. Bij de radio waren we juist altijd op zoek naar de ongewenste extra piepjes en tonen, die lieten we dan expres hard horen.“

Herrie is blij in De Pijp, het is hier veel stiller in de binnentuin dan in West waar hij vroeger woonde. En het is hier ook gezelliger, met kroegen zoals Molli waar hij soms komt.

“Wat ik wel mis in De Pijp is een gemeenschappelijke ruimte waar je samen lekker goed herrie kunt maken. Alle huizen in deze buurt hebben dunne wanden, dus een ruimte om anders met geluid om te gaan zonder elkaar te storen zou leuk zijn. Andersom wil ik het leven van mijn verschillende buren ook fijn vinden om te horen.”

Luister mee met Manuel

Datum: 20 februari 2025 / Editie: Februari 2025 / Auteur(s): Veere Snijders

Na negenen valt het ineens stil, ondanks dat we midden in de stad zitten. Een bijzonder rustig moment vind ik dat.”

“De Ceintuurbaan voelt als een scheidslijn. Aan de noordkant daarvan begint de toeristendrukte. Als je die straat oversteekt merk je echt het verschil. Er is veel meer geklets en geroezemoes.

Soms belanden verdwaalde toeristen in de coffeeshop naast ons huis. ”Als ze hun jointje op het bankje voor onze deur roken, hoor je hun gezellige gebabbel.”
“In onze binnentuin hoor je verassend weinig ondanks dat er veel mensen wonen. Je hoort wel vogels en er is altijd wel iemand aan het verbouwen. Als er een baby geboren is kan je dat ook horen. Dat is een lief bekend geluid.”

Dochtertje Leyla: “Ik heb veel geleerd over vogels uit een boek dat ik heb gekregen. In de zomer hoor ik de koolmees in de vijgenboom en soms de pimpelmees. In de grote boom hoor ik af en toe een merel, maar die vind ik niet zo mooi klinken. In de lente en de zomer luister ik naar hoe de blaadjes ritselen als de wind door de bomen waait. En er zat ook een tijdje terug een rat vast in de regenpijp. Die hoorden we de hele dag hard piepen. We hebben hem toen gelukkig kunnen redden.”

“Vorige zomer hadden de buurtkatten in de tuin steeds ruzie met een agressieve kater. We hoorden ze enorm blazen naar elkaar. Soms vond de ruzie op het dak van onze aanbouw plaats, dan leek het wel of ze binnen aan het vechten waren.”

“Onze buurjongen speelt viool. Hij begon daarmee toen hij zes jaar was. We hoorden als hij oefende dat hij steeds beter werd. Nu is hij zestien en speelt hij heel goed. Sinds kort bespeelt zijn broertje ook een instrument: de piano. Het geluid dat hij produceert komt bij ons via de schoorsteen naar binnen: Heel leuk!”