Alle artikelen van Eva Ladendorff:
De man achter de polaroidfoto’s in De Pijp
Datum: 19 juni 2026 / Editie: Juni 2026 / Auteur(s): Eva Ladendorff
Wanneer Max het café binnenloopt, wordt hij meteen begroet. Mensen geven hem een boks of een knuffel. Het is duidelijk dat hij hier geen onbekende is. “Mensen vinden me hier aardig. Vaak krijg ik iets te drinken als ik er ben.”
Max vertelt hoe zijn avonden eruit zien als polaroidfotograaf. “Ik begin meestal rond zes of zeven uur en ga met mijn fiets langs cafés, vooral hier in De Pijp en soms in Oost. Ik loop naar binnen en vraag of mensen een foto willen. Doordeweeks ben ik meestal rond een uur klaar en in het weekend rond drie uur.”
In sommige cafés is hij zelfs de vaste fotograaf, zoals in het café waar we hem spreken. “Hier ben ik de enige die binnen foto’s mag maken.” Max straalt enthousiasme uit. Toch is het niet altijd makkelijk geweest. “Ik heb goed contact met mensen en ze waarderen me maar soms is het ook gewoon stressvol.” Vijfentwintig jaar geleden kwam Max als politieke vluchteling vanuit Bangladesh naar Nederland. Voordat hij in Amsterdam terechtkwam, verbleef hij op verschillende plekken in het land, zoals Zwolle, Groningen, Musselkanaal en Friesland, in afwachting van de beslissing over zijn asielaanvraag.
Op een gegeven moment kwam hij op straat terecht en besloot hij naar Amsterdam te gaan. “Ik had geen geld, geen eten en geen plek om te slapen. Het was echt moeilijk.” In die periode begon hij als polaroidfotograaf. “In De Pijp zag ik iemand foto’s maken. Ik heb een camera gekocht en ben gewoon begonnen. Als mensen me een beetje betaalden, kon ik overleven.”
Geen verblijfsvergunning
Na al die jaren heeft Max nog geen verblijfsvergunning. Daardoor kan hij Nederland niet verlaten en mist hij zijn familie in Bangladesh heel erg. Ook zijn woonsituatie is onzeker. “Ik woon bij iemand anders in huis.” Die onzekerheid brengt veel stress met zich mee. “Als ik een plek voor mezelf heb, zou ik kunnen ontspannen en met een vergunning zou ik bijvoorbeeld kunnen reizen, net als andere mensen. Nu heb ik al jaren veel stress, omdat ik niet echt vrij ben.” Toch lijkt zijn werk hem houvast te geven. “Als ik werk, kan ik niet verdrietig zijn. Ik ben onder de mensen en praat met iedereen. Dan vergeet ik de stress.” De reacties van mensen betekenen veel voor hem. “Mensen zijn vaak lief voor me. Ze begroeten me, geven me een knuffel. Ze worden blij van de foto’s die ik maak. Soms kom ik op verjaardagen terecht, dat vind ik leuk.”
Tegelijkertijd zijn Max’ gevoelens gemengd: “Ik werk graag, maar als ik vijfentwintig jaar geleden een vergunning had gekregen, had ik een ander leven en nu misschien een vaste baan.”
Ook al vindt hij zijn werk leuk om te doen, de late werktijden vallen hem zwaar. Voor de toekomst heeft hij nog steeds dromen. “Als ik ooit een paspoort krijg, wil ik kok worden en Bengaals eten maken.”
* Echte naam bekend bij de redactie.