Veiligheid van vrouwen in De Pijp

Datum: 14 augustus 2026 / Editie: Augustus 2026 / Auteur(s): Céline van Daalen

Zij deelde dit op TikTok en Instagram, maar kreeg ook daar vervelende reacties. Het vormt de aanleiding voor onze redacteuren om over de veiligheid van vrouwen in De Pijp te schrijven.

Uitgaan in De Pijp
Sinds juli 2024 is seksuele straatintimidatie strafbaar gesteld in Nederland. Redacteur Céline van Daalen observeert het uitgaansleven in De Pijp: wanneer is iemand gewoon een praatje aan het maken en wanneer gaat het een grens over?

Onder de strafbaarstelling van straatintimidatie vallen seksuele opmerkingen, gebaren, naroepen, volgen of andere gedragingen in de publieke ruimte die iemand onveilig doen voelen. In een onderzoek uit 2024 van de gemeente Amsterdam geeft 45 procent van de Amsterdamse ondervraagden aan de afgelopen 12 maanden te maken hebben gehad met straatintimidatie. Jonge vrouwen in de leeftijd van 15 tot en met 34 jaar maken het vaakst straatintimidatie mee (72 procent). In stadsdeel Zuid (inclusief De Pijp) vallen de aangifte- en overlastcijfers over het algemeen mee vergeleken met het Amsterdamse centrum.

Eerst oogcontact
Binnen mijn eigen vriendenkring zijn er duidelijke verwachtingen over uitgaan in De Pijp: vriendengroepen die van kroeg naar kroeg trekken en naar elkaar op zoek zijn.

Juist daarom valt het op als iemand uit de toon valt, vinden ze. Een man die maar blijft aandringen bij twee vrouwen. De één al zichtbaar dronken. Een vriend spreekt hem erop aan.

Ik vraag enkele buurtbewoners hoe zij op iemand afstappen tijdens het uitgaan en wat zij normaal vinden. De meeste antwoorden zijn verrassend rustig. “Ik maak eerst oogcontact voordat ik een move maak.” Bijna niemand heeft het over een openingszin. Het lijkt meer te gaan over aanvoelen dan aanvallen.

Er klinkt ook kritiek. Een Pijpbewoner geeft aan de onverwachte gesprekken te missen. Ook wordt er minder nieuwsgierigheid naar onbekenden ervaren. Een ander zegt juist dat mensen elkaar kennen in De Pijp en dat het daardoor eerder opvalt wanneer iemand zich misdraagt.

Die zin blijft hangen bij mij: misschien zijn het tegenwoordig niet de ‘versierders’ die opvallen maar de enkeling die vergeet dat interesse pas leuk is als die wederzijds is. De Pijp is altijd een buurt geweest met rafelranden. Misschien hoort een dikke huid daar nog steeds bij. Maar een beetje gevoel voor de ander ook.

Verdomde veiligheid

Aan alle mannen die ik niet liefhad
die mij niet liefhadden maar mijn lijf wel

Ik ben klaar met mijn ogen neerslaan
omdat jouw ogen me uitkleden

Ik walg van me ranzig voelen
omdat jij ranzig denkt

Jij denkt dat je mij ziet maar alles wat er te zien is
is je eigen onoprechtheid

Hoe je monddood maakt wat al onvrij was

Ik moet nog ja en amen giechelen ook
omdat ik een ‘compliment’ krijg
het een grapje was
ik niet zo moet zeuren
knapper ben als ik blij kijk

Verdomde veiligheid verlang ik
Dat mijn lijf van mij is
Jij niet voor mij bepaalt
ook niet met je begeerte
ook niet met je blik
Ik. Ben. Van. Mij.

schrijf.sel

Alweer een zomer is aangebroken.

Datum: 14 augustus 2026 / Editie: Augustus 2026 / Auteur(s): Céline van Daalen

Een zomer waarin ik nog steeds als vrijgezel door de Pijpse straten scharrel en die me misschien doet realiseren hoe gelukkig ik eigenlijk ben. De zomer waarin ik ineens dertig kaarsjes uitblaas. Het is niet per se zo dat vroeger alles beter was. Misschien wordt later alles wel beter.

Mijn vroegere ‘later’ is inmiddels ‘nu’. Het voelt soms confronterend dat er al een nieuwe generatie jongeren is die de wereld opnieuw inkleurt. De tijd haalt mij in. Of ik houd de tijd niet meer bij, realiseer ik me wanneer ik naar hun telefoon starende leerlingen van het Berlage Lyceum passeer. Hoe vinden jongeren elkaar tegenwoordig nog echt?

Vroeger was het prikbord in de Coop supermarkt aan de Eerste Jan Steenstraat een geinige ontmoetingsplek waar iedereen advertenties kon ophangen voor allerlei persoonlijke zaken. Het was een soort marktplaats, datingapp en (pen) vriendenprikbord ineen. Tussen die vergeelde papiertjes hingen oproepjes als: ‘Metalheads gezocht voor concert’. Iemand die simpelweg een maatje zocht om samen naar Cinetol te gaan.

Ik was zo iemand. Doordat ik nog steeds graag optredens bezoek, word ik telkens verrast door het jonge publiek. Dit is de enige plek waar ik Gen Z tegen het lijf loop. De laatste keer viel me iets anders dan hun leeftijd op. Ik zag mensen die elkaar vinden in de merchandise die ze dragen, hun kapsels, blikken en gedeelde obsessies. Het nam me terug in de tijd, alsof ik in een tijdmachine stapte. Kunst en zelfexpressie blijven zich ontwikkelen in de vorm van (jeugdige) mensen met kleurrijke visies.

Hoewel de Pijpse straten hipper worden, vind ik het hoopvol dat het ontplooien van je eigen ik niet los wordt gelaten. De vorm verandert maar de behoefte aan eigen(aardig)heid niet. Eigenlijk net als met ouder worden. Laat die dertigste verjaardag maar komen.

Van onzichtbaarheid naar levensproject

Datum: 17 oktober 2025 / Editie: Oktober 2025 / Auteur(s): Céline van Daalen

Wie Tori ontmoet, ziet iemand die haar leven opnieuw heeft uitgevonden. Haar ogen stralen strijd en veerkracht uit. Van een opengebroken bouwput zag ze De Pijp transformeren tot een bruisende wijk vol markten, koffietentjes en wereldrestaurants. Toen ze vanuit Amerika naar De Pijp verhuisde, was ze nog een “dude met een baard”. Zonder vrienden, zonder netwerk. Ze dwaalde met een papieren kaart door de stad en ontdekte buurt na buurt. “Ik was onzichtbaar,” vertelt ze. En uit deze onzichtbaarheid creëerde ze haar levensproject.

In 2017 ontmoette ze Leah, een vrouw die haar woorden meegaf die alles veranderden: “Ik denk dat jij trans bent, net als ik.” Voor Tori opende dit haar ogen. Dankzij het internet en mensen als Leah ontdekte ze dat zij niet alleen was. Er was haar eigen te volgen pad met gelijkgestemden: mensen die haar zien en aanvoelen.

In 2020 nam Tori bar Lellebel, in de Utrechtsestraat, over. De muren dragen haar verhaal: posters van iconen als Kurt Cobain en Layne Staley hangen er niet zomaar. Ze staan symbool voor levens die fel branden.

Publieke vijand geworden
Tori hangt bewust geen regenboogvlag aan de gevel. Niet omdat ze niet trots is maar omdat ze de veiligheid van haar gasten vooropstelt. De haat is voelbaar in de stad. “Mensen voelen angst voor dingen die ze niet willen kennen.”

Bar Lellebel is een veilige ruimte in een stad die volgens haar de laatste twintig jaar drukker, vuiler naar andersdenkenden en bozer is geworden. Voor de transen queercommunity betekent de bar een plek waar ze niet het doelwit zijn van onbegrip of vijandigheid maar simpelweg kunnen bestaan. Geen façade maar vrijheid en herkenning.

Toch ziet Tori dat de community onder druk staat. Transpersonen worden steeds vaker ingezet als symbool in politieke discussies, terwijl hun persoonlijke realiteit onderbelicht blijft. Fel en scherp doorpratend: “Transmensen zijn een publieke vijand geworden. Het maakt de noodzaak van veilige plekken zoals mijn bar groter dan ooit.”

Tori’s stempel op Amsterdam
Als Tori terugkijkt op haar verleden dan had ze nooit verwacht dat de steengoede reviews over haar bar een reden werden om weer veerkrachtig te zijn. Ze neemt me mee terug naar haar verleden door middel van een songtekst van Lana Del Rey:

“I spent my whole life wasted in bars with boys playing rock ‘n’ roll, dancing in the loud noise, used to talk about where we’d be and where we’d go, now we know, baby, now we know.”

Waar zij ooit dwaalde, is het nu duidelijk. Tori heeft haar bar omgetoverd met rock and roll posters en kreten van bezoekers aan de wand. Kortom, een krachtig museum over haar eigen persoonlijkheid; een nalatenschap voor de toekomst en een nieuwe generatie. Het is haar stempel op Amsterdam.