De lekkerste die ze ooit at

Datum: 1 mei 2009 / Editie: Mei 2009 / Auteur(s): Birgit Prinz

Met het oog op de huidige economische recessie is het interessant te onderzoeken of je nog voor of onder een tientje kunt eten in onze buurt. Is het nog mogelijk? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten? Birgit Prinz met tafelgenoten op pad.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik Warung Spang Makandra (Javaans-Surinaamse kaart) nog niet kende. Bij aankomst blijkt echter dat mijn meegekomen vriendin en ik bij de laatsten der Mohikanen horen want het is er werkelijk immens druk. Tegen de muren staan lange banken met bijna aaneengesloten rijen tafeltjes en stoelen daarvoor. En alle plekken zijn bezet. In de lange smalle ruimte ertussen staan wachtende mensen als in een volle tram opeengepakt. Mensen wurmen zich in en uit de zitplaatsen. Het bedienend personeel manoeuvreert zich ondertussen uiterst behendig, met volle borden en een glimlach op het gezicht, door de krioelende massa heen.

Het wachten in een dergelijke, hysterische, ambiance blijkt echter de moeite waard te zijn nadat we eenmaal een plek bemachtigd hebben. Links en rechts van ons zien we mensen smullen van eten dat er heerlijk uitziet en we zitten er gezellig bij. Wij kiezen voor Javaanse Rames (bami, rijst, groenten, tempeh, saté, rundvlees, kip en kroepoek €7,50), Nasi Goreng Rendang (€9), Pitjel (€2) en een bakabana (€0,70) en alles smaakt even lekker, echt waar. Malse, heerlijk gekruide vleessoorten. Gevarieerde, verse en knapperige groenten. En de vriendin zegt dat de bakabana de lekkerste is die ze ooit at. Daarbij wordt alles aantrekkelijk geserveerd in grote, diepe borden. Het oog wil tenslotte ook wat.

Het ‘geheim’ van Spang Makandra omvat, naar mijn idee, een aantal elementen. In de eerste plaats kan je er natuurlijk goed eten tegen een schappelijke prijs (hoofdgerechten vanaf €4,50). Ten tweede is het personeel heel vriendelijk en professioneel. Als laatste, maar zeker niet onbelangrijkste, punt noem ik de ambiance. Hier hangt geen TL-verlichting maar wel een gezellige donkerbruine sfeer.

Daar kunnen andere Surinaamse eethuizen nog wat van leren als ze ook zo’n volle bak willen. Ik hoop dat ze dat doen want dan zou de opgehoopte menigte bij Spang Makandra zich wellicht beter verspreiden over andere eetgelegenheden in de buurt. En daarmee zou mijn enige bezwaar tegen deze eetplek, de drukte, opgeheven zijn.

Warung Spang Makandra,
Gerard Doustraat 39.
di t/m za 11:00-22:00 uur,
T. 020-6705081

Kam Kee? Nou nee

Datum: 1 april 2009 / Editie: April 2009 / Auteur(s): Birgit Prinz

Met het oog op de huidige economische recessie is het interessant te onderzoeken of je nog voor of onder een tientje kunt eten in onze buurt. Is het nog mogelijk? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten? Birgit Prinz met tafelgenoten op pad.

Het is een piepklein zaakje waar je zomaar aan voorbij zou lopen, maar met zijn knalgeel met rood verlichte lichtbak aan de gevel en dito uithangbord eist Kam Kee zijn plekje op naast de dominant aanwezige Blokkerwinkel die er een paar panden vandaan zit. De inrichting is precies zoals ik het graag zie bij Chinese eethuisjes: zachtroze tegels aan de muren met daarop met plakband bewerkte stopcontacten en elektriciteitsdraden. WC-deuren prominent aanwezig. TL-balken voor de sfeer, moderne, maar wel ‘Chinese-style’ stoelen aan tafeltjes met tafelzeil in weer een andere stijl. Vier tafeltjes, om precies te zijn, niet meer en niet minder. En die zitten vol met Chinezen. Dit kan niet meer stuk, het moet hier wel gaan om het lekkere eten.

De kaart is enorm uitgebreid en zelfs met ons budget hebben we ruime keuze. Sterker nog, ik denk dat zeker 2/3e van de gerechten op de kaart onder de €10,- geprijsd is. Dat is lastig kiezen voor mij en mijn twee vriendinnen.

Ik heb zin in Pekingeend (€ 8,20). De andere twee kiezen respectievelijk voor de ‘Gemengde schotel’ (met garnalen, varkensvlees, tofu, inktvis, visballetjes en groente, € 9,75) die onder de lijst ‘Speciaal aanbevolen’ valt en voor ‘Fu Yong Hai met garnalen’.

We verheugen ons op onze bestellingen maar als we eenmaal aan het eten zijn komt langzaam maar zeker een onaangenaam besef bovendrijven; wij vinden het helemaal niet zo lekker. Ik verwachtte een zoete knapperige Pekingeend met bosuitjes, pannenkoekjes en een speciaal sausje maar krijg een smakeloos gebraden eendenborst op een paar slappe koolbladeren in een vooral dunne en zoute vloeistof. De ‘Speciaal aanbevolen schotel’ van een van mijn vriendinnen bevat inderdaad alle op de kaart opgesomde elementen waarbij moet worden opgemerkt dat het element ‘groente’ gelezen moet worden als uitsluitend de hierboven reeds benoemde ‘koolbladeren’. En ook dit geheel drijft ook in een zeer zoute, en verder nogal smakeloze bouillon/saus. Het is moeilijk te duiden wat we missen. Een meer uitgesproken smaak, minder zout, meer verschil in smaak en samenstelling van verschillende gerechten?

Natuurlijk zijn we naïef als we voor zo’n lage prijs en vanwege een veelbelovende entourage tongstrelende gerechten verwachten. Niets zo fijn als voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Maar misschien hebben wij ook wel een totaal andere, en mogelijk onderontwikkelde, smaak dan de smullende Chinezen in het zaakje. Zou het kunnen dat wij, een leven lang ‘multi-culti-eten’ ten spijt, de herinnering aan de goede oude ‘Hollandse Chinees’ nog lang niet zijn ontgroeid? Want eerlijk gezegd vonden wij de door de derde vriendin aan tafel bestelde ‘Fu Yong Hai met garnalen’ nog het lekkerste gerecht dat ter tafel kwam.

Kam Kee,
Ceintuurbaan 119,
T. 020 – 664 48 31,
dagelijks open 11:00 – 21:00 uur, zondags dicht

Thuis uit eten bij Foodies Traiteur

Datum: 1 december 2008 / Editie: December 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

De prijzen in de horeca verdubbelden sinds de invoering van de euro. Onze buurt ‘verhipte’ in dezelfde periode, wat de prijzen in de horeca geen goed heeft gedaan. Eten voor of onder een tientje in onze buurt. Kan dat nog? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten?

De schrijfster van de rubriek “Eten voor een tientje” heeft het eventjes te druk. Aan mij de eer uit eten te mogen gaan. Samen met mede redactielid Mirjam op naar de traiteur om eens iets anders te proberen! We stapten binnen bij ‘Traiteur Foodies’ aan de 2e Van der Helststraat. ‘Foodie’ betekent exclusief hapje voor de fijnproever. Nu, wij zijn benieuwd.

De zaak bestaat sinds april van dit jaar en de kok is Mauricio Jansen. Hij werkt al vijftien jaar als (chef-)kok in verschillende Amsterdamse restaurants en in Spanje. Het interieur bij Foodies ziet er fris uit, de bediening is rustig en vriendelijk.

Mirjam bestelt gebraden kipfilet in een sausje met onder meer artisjokharten. Apart erbij wordt een bakje vrolijk gekleurde roerbakgroenten geserveerd en aardappels uit de oven, bestrooid met rozemarijn en tijm. De spinazielasagne leek mij wel lekker, maar spinazie kun je beter niet opnieuw opwarmen.

Daarom kies ik het visgerecht. Net op tijd waarschuwt Mirjam mij dat ik dan niet meer onder de tien euro zou blijven. Dus toch maar de lasagne besteld, met verse groente voor 9,75 euro. De maaltijd smaakte thuis prima. De groente was lekker vers, knapperig en Mirjam was verrukt over de smaak van de kip.

Maar waren dit nu ook de exclusieve hapjes voor de fijnproever? Ik vind van wel. Zeker als je het vergelijkt met de prijs/kwaliteitsverhouding van de meeste exclusieve kant- en klaarmaaltijden in de supermarkt – die je dan ook nog zelf moet opwarmen.

Foodies heeft iedere dag andere gerechten, die met regelmaat weer op het menu staan. Een dagschotel kost 7,95 euro en er zijn altijd twee visschotels en twee vleesschotels, die in prijs variëren van 10 tot 13 euro. Een vegetarisch gerecht kost 1,50 euro per ons. Een voorgerecht heb je voor 3,50 euro, vandaag waren dat vitello tonato en guacamole met rivierkreeftjes. Een nagerecht is er voor de prijs van 2,75 euro (vandaag lavendel hangop met aardbeiencoulis; tiramisu; vanille crème met compôte van granny smith of een chocolade soufflé).

Verder heeft Foodies diverse soorten wijnen, kaas en worst. Op mijn vraag aan de kok wat hij zelf het liefst eet zegt hij: “Gerechten uit de mediterrane keuken met verse ingrediënten die om een eenvoudige bereiding vragen.”

Voor mensen met weinig geld zoals ik, is eten halen bij de traiteur meestal niet mogelijk, voor mensen die wat meer te besteden hebben lijkt me deze lekkere traiteur ideaal.

Tineke Visser (december 2008)

Foodies Traiteur
2e van der Helststraat 17W

‘Vreten’ bij De Burgermeester

Datum: 1 november 2008 / Editie: November 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

De prijzen in de horeca verdubbelden sinds de invoering van de euro. Onze buurt ‘verhipte’ in dezelfde periode, wat de prijzen in de horeca geen goed heeft gedaan. Eten voor of onder een tientje in onze buurt. Kan dat nog? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten? Birgit Prinz met tafelgenoten op pad.

Op naar ‘De Burgermeester’. Voordat ik er ging eten was ik al lyrisch over het concept van deze tent: ze serveren er namelijk gezonde hamburgers. Ze gebruiken verse, pure ingrediënten van uitstekende kwaliteit, zonder chemische hulpstoffen. Natuurlijk, heerlijk! Waarom kwam niemand eerder op dit lumineuze idee. Wie wil er nou niet zonder schuldgevoel hamburgers eten in een op Amerikaanse leest ontworpen ‘diner’ omgeving?

Bij ‘De Burgermeester’ kun je kiezen uit negen verschillende burgersoorten (ook vegetarische), inclusief de ‘Maandburger’. De ideeën voor deze laatste burger haalt Burgermeester bij de klanten. (slim) Er liggen kaartjes waarop je jouw ideale hamburger kunt omschrijven. De prijzen variëren tussen de € 3 en € 9. De burgers zijn ook verkrijgbaar in mini formaat en voor € 9,50 bestel je een ‘Mini Trio’. Verder zijn er bijgerechten te bestellen als salade of een maïskolf. Erbij drink je voor de ‘real experience’ natuurlijk een milkshake met vers fruit.

De muziek staat niet te hard en de hardwerkende bediening is ronduit vriendelijk en attent. Dit laatste is een belangrijk voordeel, want ‘Burgermeester’ is weliswaar erg hip maar ze hebben goddank niet het soort personeel wat je er op dat soort plekken te vaak gratis bij krijgt: mensen die in de veronderstelling lijken te verkeren dat ze een filmscène spelen, waarin ze zelf de hoofdrol hebben.

Omdat wij gulzig zijn en het liefste alle soorten proberen nemen wij ieder een ‘Mini Trio’. Zo proeven we de wilde zalmburger (‘gravad lachs’ stijl), de linzenburger (smaakvol en niet droog!), de kalkoenburger (met salsa en pancetta) en biefburgers waar we ieder andere ingrediënten bij nemen, zoals gegrilde groenten, cheddar, dragonmayo. We zijn verrukt, het is allemaal superlekker. We vreten er letterlijk onze vingers bij op. Dat mag, lekker kledderen, het hoort erbij.

De enige burger die niet smaakte, vonden we, was de geitenkaasburger, die enorm scherp van smaak is. Alsof er kaas was gebruikt die over haar top heen was. Waarschijnlijker is dat er net iets te veel piripiri mayo bijzit . Dat is jammer, maar dat mag geen reden zijn om voortaan niet ’en masse’ naar ‘De Burgermeester’ te gaan en zodoende Mac Donald’s het nakijken te geven.

Burgermeester
Albert Cuypstraat 48
1072 CV Amsterdam
Telefoon: 020-6709339
iedere dag open van 12.00 tot 23.00 uur
www.burgermeester.eu

Smart Cooking met Julius Jaspers: de Agenda 2009

Datum: 1 november 2008 / Editie: November 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

Boekbespreking

Smart Cooking
Julius Jaspers is de eigenaar van de bekende ‘Studio Bazar’ kookwinkels en schreef ook zes kookboeken onder de naam ‘Smart Cooking’. Basisidee is dat het zwaartepunt op goede voorbereidingen hoort te liggen zodat je, als de gasten er eenmaal zijn, bij het koken in 5 minuten klaar bent. Er is nu ook een Agenda voor 2009 uitgekomen.

De Agenda is bedoeld voor mensen die het niet al te druk hebben, want de schrijfruimte houdt niet over. Er is horizontaal drie centimeter per dag beschikbaar waarbij die ruimte gedeeltelijk ook nog ingenomen door triviale gegevens. Er staan bijvoorbeeld vermeldingen in van verjaardagen van al dan niet bekende figuren en reminders voor bijvoorbeeld de ‘National Fluffernutter Day’. Verder staan er handige gewichttabellen in en wijnschrijver Harold Hamersma stelde een wijntabel samen met suggesties voor bewaarwijnen en wijnen voor direct gebruik.

Maar de Agenda lijkt in de eerste plaats een raamwerk te zijn om veel belangrijkere culinaire zaken onder de aandacht te brengen. De Agenda staat dan ook vol sfeervolle en smakelijke culinaire foto’s en recepten.

Voor een deel stelde Julius Jaspers de recepten zelf samen. Daarnaast vroeg hij bevriende Nederlandse topkoks een recept aan te leveren. Zodoende is een curieuze en interessante verzameling recepten ontstaan.

Professioneel
De recepten van Julius zelf zijn eenvoudig te bereiden en ‘light’. De professionele koks kregen daarentegen vrij baan en zijn zich te buiten gegaan aan soms ingewikkelde (ook visueel gezien) composities op de borden. De bevriende koks willen zich in de Agenda profileren en niet onder doen voor de collega’s. Professioneel koken heeft tegenwoordig een hoog patsergehalte; het televisiesterrendom lonkt, naast de vertrouwde Michelin-variant.

Verbaas je daarom niet over ellenlange lijsten ingrediënten waarbij je soms denkt: ‘Mijn god, waar koop ik dat op mijn vrije zaterdagmiddag even bij elkaar?’. Voor de ‘Multiculti’ van tropisch fruit met yuzu, groene appel en matcha’ (een veelkleurige fruitgelei) van topkok Jacob Jan Boerma moet je onder andere op zoek naar appelbloesem, orchideeën, viooltjes, geland, pro sorbet en vijf soorten rijp tropisch fruit. En dat is dan alleen nog maar je toet. Ook worden handelingen, die in hobbykookboeken stap voor stap uit worden gelegd als bekend verondersteld. Er wordt van voorkennis uitgegaan.

Er staat dan bijvoorbeeld dat je iets ‘brunoise’ moet snijden en niet altijd wordt vermeld dat dit gewoon blokjes zijn. Of er staat dat je melk, boter, bloem en ei tot ‘soezenbeslag’ moet verwerken en dan wordt vergeten aan te geven dat je soezenbeslag warm moet bereiden in een pan, anders wordt het niets.

Maar goed, het zijn dan ook professionele recepten. Vooral te lezen om er het water van in je mond te laten lopen, dat is ook fijn. En als je toevallig geld hebt eet je in het restaurant van de betreffende kok. Precies wat de makers van de Agenda beogen.

Ook voor de hobbykok
Wanhoop daarom niet als je gewoon een gezellige pretentieloze hobbykok bent. Want sommige professionele recepten zijn best wel te doen en die van Julius zijn zelfs vaak kinderlijk eenvoudig en net zo lekker. Er staan bijv. lekkere recepten in voor een meatloaf en viskoekjes. Maar pas op: ook Julius’ heeft een lichte voorkeur voor ‘niet huis-, tuin-, en keuken’ producten zodat de Agenda niet veel mensen met een smalle beurs zal aanspreken.

Sloebers (zoals wij van de redactie) behoren dan ook niet tot de doelgroep. De Agenda dient ter promotie van Julius Jaspers’ ‘Studio Bazar’. Hij verbindt zijn naam aan die van grote namen in de culinaire wereld en voor de vermogende hobby-culi’s die hij in zijn zaken wil hebben is de Smart Cooking Agenda daarom een leuk december cadeautje.

Restaurant De Waaghals

Datum: 1 augustus 2008 / Editie: Augustus 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

Iedereen weet dat de prijzen in de horeca verdubbelden sinds de invoering van de euro. Bovendien ‘verhipte’ onze buurt in dezelfde periode, wat de prijzen in de horeca geen goed heeft gedaan. Eten voor of onder een tientje in onze buurt. Kan dat nog? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten? Birgit Prinz met tafelgenoten op pad.

Dit keer begeven we ons naar restaurant De Waaghals dat zich, gezien mijn opdracht voor minder dan een tientje te eten , in het ‘topsegment’ bevindt. Je kunt er kiezen uit twee gerechten voor € 9,90. De rest van de gerechten op de kaart is duurder en valt daarmee buiten mijn opdracht. De kaart wijzigt twee maal per maand.

We kunnen kiezen uit een maaltijdsalade en moussaka. We laten beide schotels komen en ruilen halverwege met elkaar. Op het bord maaltijdsalade vinden we in ieder geval de volgende elementen terug: eikenbladsla, ijsbergsla, alfalfa, olijven, meloen, geitenkaas, radijs, humus, cashewnoten, komkommer, vijgen met blauwe kaas en maïs. Dat is een behoorlijk bonte kermis van ingrediënten waar ik eigenlijk geen samenhang in kan ontdekken. Maar daar staat tegenover dat alle elementen op zich heel vers zijn en erg lekker smaken. Je krijgt er een mandje goed zuurdesembrood bij.

Over de moussaka zijn we minder te spreken. Het is een beetje een slap hapje met weinig karakter, op het overdadige gebruik van kaneel na. Er bestaan weliswaar moussakavariaties waarin dit specerij gebruikt wordt maar het lijkt mij niet de bedoeling dat de smaak ervan zo overheerst dat je het idee krijgt dat je al aan je dessert zit. Ook kunnen we het ‘gehakt’ in de schotel aanvankelijk niet thuisbrengen en mijn vegetarische tafelgenote vreest al voor het gebruik van een ordinaire vleesvervanger. Bij navraag blijkt het echter om het superverantwoorde seitan, een tarwesoort, te gaan. Beetje dom van ons.

Al met al zit je bij De Waaghals voor die € 9,90 wel in een gezellig aangeklede ruimte, eet je gezond en voel je je echt ‘uit’. En daar is heel veel voor te zeggen!

https://www.burgermeester.eu/Vegetarisch restaurant De waaghals
Frans Halsstraat 29
Tel: 020-6799609
www.waaghals.nl
di t/m zo 17.00-21.30 uur

Chemokar racet langs … ergens tussen 9 en 5 uur

Datum: 1 augustus 2008 / Editie: August 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

Stadsdeel Oud-Zuid laat de bewoners een paar keer per jaar door middel van flyers weten dat de chemokar op zaterdag langs zal komen en zal aanbellen. Ergens tussen 9.00 en 17.00 uur. Wie deze regeling serieus neemt zou dus op deze zaterdagen vastgenageld zitten aan huis. Boodschappenronde en afspraken worden onmogelijk als chemisch afval meegegeven moet worden. Daar komt bij dat als de kar dan eindelijk door de straat rijdt, hij niet gewoon langskomt maar meer langsracet.

Het was de zaterdagmorgen van 5 juli jongstleden rond 10.00 uur en ik (vergeef me) lag lekker nog wat in bed toen ik werd opgeschrikt door de deurbel. ‘Deurbel? deurbel?’ dacht ik. Ik verwachtte niemand maar plotseling herinnerde ik me de flyer die op de deurmat had gelegen; het was weer chemokar-dag en ik had hem het afgelopen jaar al een aantal keer misgelopen en zodoende een aanzienlijke hoeveelheid afval verzameld. Het was daarom nu of nooit meer!

Normaal gesproken kondigt de chemokar zijn komst aan met steeds weer hetzelfde irritante muziekje uit de luidsprekers. Dit keer arriveerde hij kennelijk in stilte, maar dit terzijde. Ik wist wat mij te doen stond. Ik had geen seconde te verliezen en dus stormde ik naar het raam voor de eerste, noodzakelijke actie. Ik trok het raam open en brulde, terwijl ik de chemokar vijf seconden na het aanbellen reeds de bocht om zag gaan, naar één van de nog net zichtbare mannen in oranje pak: ‘Hallo, hallo, wacht even, wacht, ik heb inderdaad wat afval!’ Het hoofd van de man draaide zich om en zijn verbijsterde gezicht keek me aan; dit had hij werkelijk niet verwacht. Hij gaf desalniettemin schouderophalend aan even te zullen wachten. Mooi.

Dat scheelde. Stap één was geslaagd. En vervolgens? Eerst moest ik snel iets, maakt niet uit wat, aantrekken. En dan? ‘Het afval, waar is het afval. Ik had het nog wel klaargezet’. Aan de kapstok! Pakken die zakken. Ik griste ze bij elkaar. Iedere seconde telde. Tenslotte nog even: ‘mijn sleutels. De sleutels! Godverrrr…’. Niet te vinden. ‘Kijk dan goed!’ Nee, ze waren echt weg. Dat had ik weer. Paniek! Intussen liep de klok door en die man beneden weldra ook weer. Dat wist ik uit ervaring. Ik moest een besluit nemen. Dan maar zonder sleutels naar beneden. Hollen, denderen, drie trappen af. Deur open, en daar stond goddank de oranje gozer nog, ik gaf hem opgelucht mijn afval mee en…..trok in één beweging (macht der gewoonte) de voordeur achter me dicht.

Daar stond ik, naakt onder een niemendalletje, ongewassen, op rottige huisslippertjes, in de brandende zomerzon, met hond (die in de paniek ook maar mee was gehold), maar zonder sleutels, op straat en met een fikse wandeling naar de dichtstbijzijnde reservesleutels voor de boeg. Fijn begin van de dag. Dank u wel Staddeel Oud-Zuid voor uw fantastische ‘chemokar-‘service’.

Na dit incident en de daaraan voorafgaande ergernissen over deze regeling heb ik er genoeg van. Ik kan me voorstellen dat de hoeveelheid afval die het Stadsdeel Oud-Zuid nu ophaalt verwaarloosbaar klein is. En dat het Stadsdeel het hele onderwerp om die reden niet serieus neemt. Ik geloof echter niet dat er niet meer afval zou zijn, maar eerder dat bewoners hun afval, bij gebrek aan een fatsoenlijk alternatief, stilletjes ‘laten verdwijnen’. Zoiets is vanzelfsprekend niet bevorderlijk voor een schoon milieu, maar ik begrijp dergelijk gedrag wel.

Als het Stadsdeel Oud-Zuid het milieuvraagstuk werkelijk op de agenda heeft staan wordt het tijd ze op deze bespottelijke regeling aan te spreken en aan te dringen op een betere regeling die met hetzelfde gemak en kostenneutraal gerealiseerd kan worden. In Amsterdam Oost wordt bijvoorbeeld op de chemokar-flyer een vaste route aangegeven en bovendien stopt de kar een aantal maal geruime tijd op bepaalde vaste plekken. Op deze manier kunt u uw activiteiten voor de zaterdag plannen en, ondanks de chemokar, nog een leuke zaterdag hebben ook.

Ik zal u op de hoogte houden van mijn, nog in te dienen, bezwaar bij het Stadsdeel en de reacties daarop. Ook ben ik benieuwd naar uw mening.

Buurtcafé Eigenaardig

Datum: 1 juni 2008 / Editie: Juni 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

Iedereen weet dat de prijzen in de horeca verdubbelden sinds de invoering van de euro. Bovendien ‘verhipte’ onze buurt in dezelfde periode, wat de prijzen in de horeca geen goed heeft gedaan. Eten voor of onder een tientje in onze buurt. Kan dat nog? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten? Birgit Prinz met tafelgenoten op pad.

Gezond eten tussen de krakers
Op vrijdagavonden wordt er veganistisch gekookt in buurt(kraak)café Eigenaardig. De ingrediënten voor deze maaltijd komen zo veel mogelijk van de markt: men verzamelt overgebleven en weggegooide producten. Als je wilt en je kunt het betalen doe je na het eten een donatie, maar dat is niet verplicht. De filosofie van deze plek is dat iedereen, ongeacht financiële draagkracht, mee mag eten.

Bij binnenkomst worden mijn tafelgenoten en ik echter volkomen genegeerd door de zwartgeklede  menigte. Onwennig staan we tussen de krakers en we voelen ons helemaal niet welkom. Na een tijdje maken we onze aanwezigheid toch maar kenbaar aan de dame achter de bar en blijken we wel degelijk mee te mogen eten.

Er staan reusachtige pannen op stoelen en grote bakken salade op tafel. Het geheel staat in een buffetopstelling. We mogen zelf opscheppen op ongesorteerde ‘vintage’ borden. Intussen zien we iemand een tupperwarebak volscheppen en spoorslags het pand verlaten; take away kan dus ook.

De maaltijd nuttigen we in een ultieme retro- jaren-tachtig-kraak omgeving, compleet met actieposters aan de muur en luide punkmuziek. Geweldig! Dit roept toch herinneringen op.

We beginnen met een pittige uiensoep, extra gevuld met wortel en aardappel. Daarna is er curry met spinazie, tofu en kikkererwten. Daar krijg je Turks brood bij. Ook is er lekkere salade met sinaasappel, rozijnen, dadels en een beetje munt. Tenslotte zijn er ook springrolls (loempiaatjes) die prima smaken.

Het is jammer dat er een behoorlijke sociale drempel te nemen is bij binnenkomst want al met al biedt buurtcafé ‘Eigenaardig’ een verfrissende combinatie van gezond eten en een prikkelende omgeving. Doen dus, voor wie eens wat anders mee wil maken.

Buurtcafé Eigenaardig
Rustenburgerstraat 160 (hoek Verbindingstraaat)
Vrijdagavond vanaf 19.00 uur, reserveren niet nodig maar kom op tijd want het eten is snel op.
Zie ook: radar.squat.net

Restaurant Oeps

Datum: 1 april 2008 / Editie: April 2008 / Auteur(s): Birgit Prinz

Iedereen weet dat de prijzen in de horeca verdubbelden sinds de invoering van de euro. Bovendien ‘verhipte’ onze buurt in dezelfde periode, wat de prijzen in de horeca geen goed heeft gedaan. Eten voor of onder een tientje in onze buurt. Kan dat nog? Zo ja, waar dan wel en wat krijg je dan te eten? Birgit Prinz met tafelgenoten op pad.

Oeps! Zo ben je accountant in Irak en zo sta je te koken in je eigen restaurant in Nederland. De naam van dit restaurant op de Ceintuurbaan dient letterlijk genomen te worden volgens eigenaar Riyad. De inrichting is eenvoudig en het tentje voert een kaart met voor ieder wat wils (prijzen vanaf € 7,00 voor de dagschotel). Er staan internationale knallers op de kaart, er is Hollandse pot en natuurlijk zijn er ook een paar Irakese gerechten bij. Tajine is er vanaf € 10,00 p.p., maar dient een dag van te voren besteld te worden. Veel gerechten worden in huis bereid en dus niet kant en klaar ingekocht. Wij vragen om een proefje van de Hutspot (€ 7,50), omdat Riyad daar spekjes of worst bij serveert en van mij niet aanneemt dat het eigenlijk klapstuk moet zijn. Wie is hier nu de ware Hollander, haha! Ik ben benieuwd naar zijn versie van het gerecht, maar vind toch dat de smaak van de spekjes het zoete van peen en ui overheerst. Jammer.

De shaslick (€ 9,50) van lams- en varkensvlees is aan de zoute kant, maar je krijgt er een verse, smakelijke, gevarieerde salade bij met goede olijfolie en limoen.

Het Irakese Murget-sapanch (€ 9,50) is heerlijk. Een aanrader. Het is lamsvlees in pure tomatensaus (het lamsvlees kan wat malser, maar allez), met basmatirijst waar spinazieblaadjes doorheen zitten.

Deze ‘spinazie-rijst’ mag je wat Riyad betreft ook altijd in plaats van patat bestellen bij de andere gerechten op de kaart. Altijd doen! Met de verse salade, die bij de gerechten geserveerd wordt, eet je dan heel gezond voor een redelijke prijs.

Hoewel er desserts op de kaart staan, zijn er ook schalen met appels en sinaasappels waar je zonder extra kosten een stuk fruit van mag nemen voor toe. Dat is heel aardig, toch?

Restaurant Oeps
Ceintuurbaan 392 (dichtbij de van Woustraat)
Dagelijks 13:00 – 0.00 uur
Tel: 679 09 33