Hoe de buurt mij het leven weer introk

Datum: 1 september 2025 / Editie: Augustus 2025 / Auteur(s): Astrid Siemons

Vanwege persoonlijke redenen wil de geïnterviewde anoniem blijven en is er een gefingeerde naam gebruikt: Gwen. De buurt en het vrijwilligerswerk bij het Groen Gemaal hebben een helende werking op haar en de zin om te leven kwam terug.

Een open blik, vrolijke glimlach en vers gezette thee. Een warm welkom, in een leven dat Gwen zelf vanaf de grond opnieuw opgebouwd heeft. Uitkijkend op het Henrick de Keijserplein is haar leven hersteld. Want na een ongelukkige periode afscheid nemen van de dingen die je niet meer dienen, wat blijft er dan over? Eerst een verdoofd gevoel, helemaal niets meer kunnen en dus ook veel eenzaamheid. “Maar als je helemaal op de bodem zit, dan kun je op een gegeven moment alleen nog maar omhoog, want verder kan niet meer.”

Helpende hand
Het eerste stapje omhoog kwam van een helpende hand. Gwen viel op bij de priester omdat zij telkens ’s ochtends vroeg in de kerk zat te bidden. Ze raakten in gesprek en leerden elkaar langzamerhand kennen. Toen kwam er de vraag of Gwen zou willen schoonmaken en koken bij hem thuis? Het leek haar niets maar hij hield vol dat zij de juiste persoon was. Ze ging aan de slag als vrijwilliger en als dank gezellig een warme maaltijd mee eten. “Hij heeft mij toen in het leven getrokken.’’ Het bracht een gevoel van ‘familie’, Gwen was belangrijk voor de priester en hij voor haar. “Ik kreeg het gevoel dat ik erbij hoorde.”

Er volgde uit andere hoek een uitnodiging ‘heb je zin om mee te gaan?’. Zwemmen in het Amsterdamse Bos dit keer, in alle vroegte om vijf uur. Het werd Gwens paradijs: omringd door vissen en vogels, één zijn met alles. Zij wist dat ze hier hoorde en sindsdien is het bos haar medicijn.

Lieve buren
En er waren lieve buren die meedachten als het even moeilijk was. Want herstellen doe je niet alleen. Zo kwam Gwen als onzeker en schuw persoon bij het Voedselbos van Anna’s Tuin en Ruigte terecht en werd daar toegelaten, helemaal zoals ze was. Niets zeggen was ook goed. De mooie woorden ‘je kan hier niets fout doen’. Ze zag hoe een zaadje in de grond langzaam groeide. En zo groeide Gwen zelf ook, samen met alle verschillende mensen die daar samenkwamen, uit alle hoeken van de wereld. “Toen ik de stap naar buiten maakte werd ik heel liefdevol ontvangen.”

Echo uit het verleden
Nu staat Gwen in het Amsterdamse Bos, met haar rug tegen een boom aan te schuren als een beer, in de opkomende zon en zij kan oprecht zeggen: “Ja, ik ben gelukkig.” Ze leeft in het nu. Van overleven naar leven. Vriendinnen, een huis vol mooie planten en ze maakt kunst.

Samen met een vriendin om en om een kunstwerkje maken – Foto: Rob Godfried

Nog steeds zijn er die stemmen en gevoelens uit het verleden. Maar dan zegt Gwen: “Ik zie dat je er bent, ga maar achterin de bus zitten maar ik hou het stuur vast.” Gwen doet dingen met liefde en durft om hulp te vragen als die nodig is. Het advies van Gwen voor anderen die eenzaam zijn, is: “Wees een goede moeder of vader voor jezelf. Geef het jezelf.”

---

Ben je zelf op zoek naar contact?

Kijk eens naar de activiteiten in Huis van de Wijk de Pijp, buurtgebouw Hendrik de Keijzer, Plan C, bij TEAM ED of loop gezellig binnen bij een van de meerdere Buurtkamers.

Voor ondersteuning kun je terecht bij de Luisterlijn 088 0767 000 en het buurtteam.

Eenzaamheid in De Pijp

In de wijk Zuid Pijp is 16 procent van de bewoners van negentien jaar en ouder (zeer) ernstig eenzaam. Dit is de enige wijk die binnen het stadsdeel ongunstiger scoort dan het Amsterdamse gemiddeld. Bewoners van de Diamantbuurt en Burgemeester Tellegenbuurt zijn dus relatief vaker eenzaam dan andere bewoners van stadsdeel Zuid.

Bewoners van de Diamantbuurt en Burgemeester Tellegenbuurt die ouder zijn dan 65, zijn ook vaker eenzaam dan andere 65+ers van stadsdeel Zuid (16 procent versus 13 procent gemiddeld in Zuid).